கவிதை
மறைந்தழியும் உலகுடன் ஒரு கடைசி செல்ஃபி – சமேர் அபூ ஹவேஷ்
சில சமயங்களில் அசட்டை செய்யப்பட்ட இலையொன்றே தவறவிட்ட பெயரொன்றின் பூட்டைத் திறந்து வைக்கிறது. * சிரத்தின் வனத்தில் பொதிந்திருக்கும் பேசா முகங்களின் தொலைந்த குரல்களை மீட்டளிக்க சுடுரசத்தை ஊதித் தணிப்பது போல் ஆவிபடர் குளியலறை ஆடியின் மீது மூச்செறிவதே போதுமானது. * உன்னிடமிருந்தா அல்லது சருமத்திற்கு மிக நெருக்கமானதொரு தொலைவில் அச்சுறுத்தும் அருகாமையில் இருக்கும் ஒரு விலங்கிடமிருந்தா என்று நிர்ணயம் செய்ய முடியாத அளவிற்கு இப்போது காட்டு விலங்கை ஒத்திருக்கும் மூச்சிரைத்தலை ஆடிமுன் நின்றுகொண்டிருக்கும் உன்னாலுமேகூட கட்டுப்படுத்த […]