Tag: க.மோகனரங்கன்

1. ரோஜாக்கள் என் தோட்டத்தில்,ரோஜாக்கள் உள்ளன:நான் உங்களுக்கு ரோஜாக்களைக் கொடுக்க விரும்பவில்லைஅது நாளை…நாளைக்கு உங்களிடம் தங்கியிராது. என் தோட்டத்தில்,பறவைகள் இருக்கின்றனதமது ஸ்படிகப் பாடலுடன்:நான் அவற்றை உங்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை;அவற்றிற்குப் பறந்துசெல்ல இறக்கைகள் உள்ளன. என் தோட்டத்தில்,நல்லதொரு தேன் கூட்டை உருவாக்கிடும்தேனீக்கள் உண்டு:நிமிட நேர இனிமை…நான் அதை உங்களுக்குக் கொடுக்க விரும்பவில்லை! உங்களுக்காக,எல்லையற்றதை அல்லது ஒன்றுமில்லாததைஎது அழியாத ஒன்றோ அதை அல்லது உங்களால் புரிந்துகொள்ளவியலாதஇந்த ஊமைத் துயரை,கொடுப்பதற்கு எதுவுமில்லைஎன்கிற சொல்ல முடியாத சோகத்தை,நித்தியத்தின் ஒரு பகுதியெனநெற்றியில் சுமக்கும் ஒருவருக்குத்தருவதற்கு விரும்பினேன்: […]

வெற்றிடம் – அம்ருதா ப்ரீதம் (Amrita Pritam) இரண்டு இராஜ்ஜியங்கள் மட்டுமே அங்கேயிருந்தன. முதலாவது அவனையும் என்னையும் வெளியேற்றியது. இரண்டாவதை நாங்கள் புறக்கணித்தோம். வெறுமையான வானத்தின் கீழ் நான் நெடுங்காலமாக  என் மேனியின் பொழிவில் மூழ்கிப்போயிருந்தேன். அவனோ தனது ஈரத்தில் அழுகிக்கொண்டிருந்தான். பிறகு வருடக்கணக்கான நேசத்தை விஷத்தைப் போலப் பருகியவன், தனது நடுங்கும் கைகளால் எனது கரத்தைப் பற்றியவாறு சொன்னான் “அதோ,நமக்கு முன்பாக, உண்மைக்கும் பொய்க்குமிடையே  சிறியதொரு வெற்றிடம் இருக்கிறதே அங்கே,  நம் தலைகளுக்கு மேலாக ஒரு […]

‘உங்கள் வாழ்வை எதிர்கொள்வதற்கு இரண்டு வழிகளே உள்ளன. ஒன்று, எதுவுமே பொருட்டில்லை என்பது போல கடந்து செல்வது. மற்றது, ஒவ்வொன்றுமே அதிசயம் என்பது போல வியந்து பார்ப்பது.’ -ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் மொழியில்லாமல் மற்ற விலங்குகளைப் போல உள்ளுணர்வின் துணையோடு சைகைகளால் மாத்திரம் பேசிக்கொண்டு மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலமும் இருந்திருக்கும். மகிழ்ச்சி, அச்சம், வலி , வியப்பு போன்ற உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பில் இருந்துதான், அவற்றைச் சக மனிதர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் பொருட்டு மொழி பிறந்திருக்க வேண்டும். எல்லா மொழிகளிலுமே அவற்றின் […]

கண்ணேறு கழித்தல் சிறு இலையெனமுளைவிடத் தொடங்கியஎனது இச்சைகள்,இனியும் வேலிகட்டிமூடி வைக்க முடியாதபடிக்குநெடிதோங்கி நிமிர்ந்து வளர்ந்துவிட,உறக்கத்தின் பாதியில்ஒசையெழாதுஒன்றன் பின்னொன்றாய்இறகசைத்தபடிஎழுந்து வருகின்றஎண்ணிறந்த வெட்டுக்கிளிகளைகனவில் கண்டுபதறியெழுந்தவன்,பயம் தெளிந்துபதற்றம் குறைந்த பின்பரிகாரமாய்நினைவின் நிரலொழுங்கைப் புரட்டி,அதனொரு இருள் மூலையில்மறைந்திருந்தபடிஎந்நேரமும்இமையாது வெறிக்குமந்தஇரு விழிகளையும்எச்சில் தொட்டு மிச்சமின்றி அழிக்கத் தொடங்கினேன். எண்ணும் எழுத்தும் சொல்லில் சுருக்கிட்டுநாள் கணக்கில் காத்திருந்துநான் பிடிக்கின்ற முயலுக்கெப்போதும்மூன்றே கால்;இதைப் படிக்கும் நீங்கள்இருக்காதென மறுத்துஎப்படியது சாத்தியமெனஎண்ணத் தலைப்படுவீர்களானால்அப்போது,அச்சிட்ட இக்காகிதத்தை விட்டுஅடுத்திருக்கும் கானகத்துள்ஓடி மறையுமதற்குஒருக்கால்நாமெல்லோரும் நம்பும்படியாகநான்கு கால் இருக்கலாம். திரவியம் மனம் மறுகி நான் நின்ற பொழுதுகளில்தனதேயான அருவ விரல்களால்எனது அகத்தின் சுருக்கங்களைவருடிப் போக்கியஉனது […]