சன்னதம்
அதிகாலை கருக்கிருட்டில் வீராயி புரண்டுப் புரண்டு முனகிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய தூக்கம் இப்படித்தான் – முணுக்கென்றாலும் விழித்துக்கொள்வாள்; வாசலுக்குப் போவாள்; அலங்கமலங்க நாலாதிசையையும் பார்ப்பாள்; சமயங்களில் முக்கத்து சோடியம் விளக்கு வரை நடப்பாள்; வளைந்தோ குந்தியோ எக்கியோ.. தூரத்தை நோட்டமிடுவாள்; வந்து படுத்துக்கொள்வாள். அரவமில்லாமலும் செய்யவராது. ரப்பர் குடங்களை உருட்டி, விலகிப் புரளும் உள்பாவாடையில் இடறிக்கொண்டு, தவிட்டுச் சல்லடையைத் தட்டிவிட்டு, கொண்டியில் ஒரு டமார்.. அவ்வளவுதான் – தங்கம் எழும்பிவிடுவான். “அய்யய்யய்ய.. ஓத்திரிய யெழவு இந்த பொம்பளயோட..” அவன் […]