கார்த்திக் நேத்தா கவிதைகள்

தூய்மை

இயைபு – சார்பு

காற்று
சிறுகச் சிறுக
ஒளி ஆவதைக்
கண்டு களித்தேன்
ஆவதின் ஒலியை
எப்படி விளக்குவேன்!
ஒருமையின் நுண்செவியை
என்னவென்று வரைவேன்!
ஒரு தூக்கம் போட்டு வந்து
காற்று
இரவானதைக்
கண்டு களித்தேன்
ஆனதின் அமைதியை
எப்படி விளக்குவேன்!
அப்பால் நிறத்தை
எதைக்கொண்டு வரைவேன்!
ஆவதும் ஆனதும்
இயைபை ஏங்கியன்றோ
இயைபை ஏங்குதல்
சார்புக்கு எதிர்வினையன்றோ?

குற்றவுணர்வு

கைகளைக் கழுவுவதில்
ஒரு நிறைவு கண்டான்
அடிக்கடி கைகளைக் கழுவுவதில்
இன்னும் நிறைவு கண்டான்
வீட்டை நீரூற்றிக் கழுவி
தீபம் ஏற்றுவதில்
பாவம் அழிவதாக நிம்மதி அடைந்தான்
அடிக்கடி வீட்டைக் கழுவி
தீபம் ஏற்றி
நிம்மதி அடைந்து கொண்டேயிருந்தான்
நீரால் குற்றவுணர்வைக்
கழுவ முடியவில்லை
தனது எழுதுகோலை
எழுத்துக்கு ஒருமுறை
நீரில் கழுவி எடுத்து எழுதும் அவன்
ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்
நீருக்குப் பதிலாக
மண்ணெண்ணெய் எடுத்து
திரிக்குப் பதிலாக தன்மேல் ஊற்றிக்
கொளுத்திக் கொண்டான்
தகதகத்து எரியும் நெருப்பின் கதறலை
அமைதியாக அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தது
ஏதொன்றாலும் கழுவ முடியாத
குற்றவுணர்வு.

ஒன்றே கணம்

ஒரே கணத்தில்
ஒரே லயத்தில்
ஒரே செயலில்
ஒரே நிலையில்
அந்தப் பறவைகள் இரண்டும்
அந்தரத்தில் என்ன செய்கின்றன!

நாத – விந்து

ஓரமான ஒரு மூலையில்
உதித்த ஒளியைப் பார்த்து
லொள் என்றது அந்நாய்
அப்புறம் ஒரு காலத்தில்
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக
தெரிந்த ஒளியைப் பார்த்து
லொள் லொள் என்றது
பொறிப் பொறியாக
வலுக்கத் தொடங்கிய ஒளியைப் பார்த்து
ஊளையாக மாறிப் பிறகு
பேரூளையாகிக் களைத்து அடங்கியது
ஓங்கி வளர்ந்து உலகளந்த ஒளிக்குள்
ஒய்யாரமாக அமர்ந்து
லொள்ளை நினைத்துச் சிரிக்கத் தொடங்கியது.