Tag: மானசீகன்

1 ‘எலா நவீஸா, ஒத்தக்கை இபுராஹிமு மவுத் ஆயிட்டானாம். இன்னிக்குக் காலைல வெள்ளன சுருளிப்பட்டில வச்சு காட்டு யானை மிதிச்சிருச்சாம். அவுஹ அண்ணன் மகன் வீட்ல ஜனாஸாவ போட்ருக்காஹ. எல்லாவளும் தீதார் பாக்கப் போறாளுஹ. என்னா பெரிய தீதாரு? துணி மாதிரில்ல வாரிச் சுருட்டி எடுத்து வந்திருக்காஹ. மூஞ்சிய மட்டும் விட்டுப்போட்டு மிச்சத்தையெல்லாம் யானை பிதுக்கி எடுத்துக் கூழாக்கிருச்சு.’ நபீஸா அந்தச் சிறிய வீட்டை மௌனமாகக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தாள். வலதுகையால் நெற்றி வியர்வையை வழித்துத் தன் சேலையில் துடைத்துக்கொண்டாள். […]

‘நுண்வெளி கிரகணங்கள்’ என்கிற பெயரைக் குமுதத்தின் அட்டையில் பார்த்ததுதான் அந்த நாவல் குறித்த என் முதல் ஞாபகம். இது தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் குமுதம் – ஏர் இந்தியா இணைந்து நடத்திய பரிசுப் போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது. பலரும் இந்த நாவலை என்னிடம், ‘அறிவியல் புனைவு நாவல்’ என்று சொல்லும்போதெல்லாம் மெல்லச் சிரித்துக்கொள்வேன். கிரகணங்கள் என்பதை அவர்களாகவே தம் மனத்தில் ‘கிரகங்கள்’ என்று உருமாற்றித் தட்டச்சு செய்து நாவல் குறித்து வேறொரு பிம்பத்தை சுஜாதா சாயலில் உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். ஒரு […]

“ஃபௌசி.. இன்னிக்கு நா சி.எல் இல்லடி. ஸ்கூலுக்கு திரும்ப வந்துட்டிருக்கேன்.” “அச்சோ.. ஒங்க பண்டல் மச்சானோட படத்துக்குப் போகலையா?” “இல்ல.. அவருக்கு திடீர்னு கம்பெனில வேல வந்திருச்சாம்.” “……………” “வந்து சொல்றேன். நீ முதல்ல ஆஃபிஸ்க்கு போயி லீவ் லெட்டர திரும்ப வாங்கிடு.” ஃபௌசி அயர்ச்சியாகத் தொலைபேசியை வைத்தாள். மகாவை நினைத்தால் பாவமாயிருந்தது. திருமணமாகி ஆறே மாதத்தில் அவர்கள் சேர்ந்து கிளம்புவதாகத் திட்டமிடும் ஒவ்வொரு முறையும் இதே மாதிரிதான். இறுதிக்காட்சி மட்டும் மாறாமல் உறைந்துவிட்ட ஒரே நாடகத்தின் […]

தமிழில் எழுதப்பட்ட வெகுஜன நாவல்களும் திரைப்படங்களும் ‘குடும்பம்’ என்கிற அமைப்பைத் தொடர்ந்து புனிதமான ஒன்றாகவே சித்தரித்தன. கதாபாத்திரங்களின் காமத் தத்தளிப்புகளை உக்கிரமாகப் பேசிய தி.ஜா, பாலகுமாரனின் நாவல்கள் காம, மோக, குரோதங்களில் இருந்து விடுபடுவதற்கான மீட்சி தரும் அம்பிகையெனக் கூட்டுக்குடும்பத்தின் புனிதத்தையே கட்டமைத்தன. 2015-ல் வெளிந்த ‘ஓ காதல் கண்மணி’ திரைப்படமானது திருமணமின்றி சேர்ந்து வாழும் (Living Together) நவயுக இளைஞர்களின் கொண்டாட்டத் தருணங்களை ஒப்புக்குக் காட்டிவிட்டு அவ்வுறவு உருவாக்கும் வெறுமைக்கு மாற்றாக நம் மரபான குடும்ப […]

‘யதார்த்தவாதம்’ என்கிற வடிவம் நாவல்களுக்கு உகந்தது. குறிப்பாக, புறச்சூழல் சார்ந்த சித்திரிப்புகளை உருவாக்குவதே பல யதார்த்தவாத நாவல்களின் பண்பாக இருந்து வருகிறது. ஆனால் ‘மணல் கடிகை’ அகச் சித்திரிப்பில் பெருவெற்றியடைந்த நாவல். நாவலில் நிகழும் புறவயமான நிகழ்வுகளையும்கூட வரலாற்று முரணியக்கமாக அணுகாமல் மனிதர்களுடைய அகத்தின் நீட்சியாகவே கோபாலகிருஷ்ணன் படைத்திருக்கிறார். ஐந்து கதாபாத்திரங்கள்: ஒரு நேர்காணலில் எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் தனக்குப் பிடித்த நாவலாசிரியர் ‘தஸ்தாயேவ்ஸ்கி’ என்று கூறியதை வாசித்திருக்கிறேன். இந்த நாவலில் சந்தேகமேயின்றி கரமசோவ் சகோதரர்களின் பாதிப்பு உண்டென்றே நான் […]

திருமலையின் குறுஞ்செய்தி சற்று முன்புதான் வந்திருந்தது. ஒரே வரிதான். ‘நாளை மறுநாள் அஃப்ரீனுக்குக் கல்யாணம். திடீர் ஏற்பாடாம்.’ ஏற்கெனவே மிகுந்த குழப்பத்தோடு இருந்த போதுதான் இந்தக் குறுஞ்செய்தி வந்துசேர்ந்திருக்கிறது. நேரில் வந்து தொலைக்கப் போகிறேனே! கொஞ்சம் பொறுத்திருந்து இந்த இடியை நாளைக்கு என் தலையில் போட்டிருந்தாலென்ன? அம்மா சற்று முன்புதான் அழைத்திருந்தாள். நன்னிமா பற்றி ஒரே புலம்பல். நடுராத்தியில் எழுந்து உட்கார்ந்து, ‘தன் ராதிமா மௌத்தாகிவிட்டார். யாரும் கிளம்பலையா?’ என்று கேட்கிறார். குளிக்கப் போனால் ஒரு மணி […]

‘அவன் என்னை அடிக்க வரான் சார்’. இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்காத மாணவர்களே இருந்திருக்க முடியாது. வகுப்பறைகளில், காலை வழிபாட்டில், மைதானங்களில், ஆண்டு விழாக்களில், ஏன் கல்விச் சுற்றுலாக்களில்கூட இப்படியொரு சொற்றொடரைக் கேட்டுக் கேட்டு ஆசிரியர்களுக்குக் காதே புளித்திருக்கும். உப்புப் பெறாத பிரச்சினைக்கு உச்ச நீதிமன்ற வக்கீல்கள் மாதிரி இரண்டு பேரும் மாற்றி மாற்றிப் பேச, கடைசியில் வாத்தியாரின் அடியோடு பஞ்சாயத்து கலையும். ஆனால், முதன்முறையாக ஆசிரியர்கள் மாணவர்களைக் கண்டு பயந்து விடுமுறை போட்டுவிட்டு கல்வி அதிகாரியின் அறை […]

ஆண்- பெண் உறவின் புதிர்களும் பாவனைகளும் எப்போதும் புனைவுலகின் முடிவுறாத கருப்பொருளாக நீடித்திருக்கின்றன. அந்த உறவில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் சமூக விதிகள் மாறிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. தேச, கலாச்சார, மொழி சார்ந்த வேறுபாடுகளுக்கேற்ப ‘ஒழுக்கம்’, ‘கற்பு’ ஆகியவை குறித்த வரையறைகளும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. பெருக்கெடுத்தோடும் சுனை நடுவே, குறிஞ்சிப் பூக்களின் வாசம் கமழ, இருள் போர்த்தி முயங்கும் சங்கக் காதலர்களும், பிள்ளைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பி வருவதற்குள் தொழிற்சாலையிலிருந்து பெர்மிஷன் போட்டு ஓடிவந்து தட்டப்படாத கதவுகளில் மனதை வைத்தபடி அவசரமாய் நிகழ்ந்து […]

கு.அழகிரிசாமியின் கதை வெளியெங்கும் எளிய மனிதர்களே நிறைந்திருக்கிறார்கள். அவர் கதைகளில் வருகிற கதாபாத்திரங்களின் மிக முக்கிய குணாம்சமாகப் பசி இருக்கிறது. யாரோ சாப்பிட்டுப் போட்ட எச்சில் இலையை வழித்துச் சாப்பிடுகிற ராஜா (ராஜா வந்திருக்கிறார்), பக்கத்து வீட்டில் தந்த கஞ்சியை சகோதரன் ‘நியாயம்’ பேசிக் கொட்டிவிட்டதற்காக அம்மா மீது கோபம் கொள்ளும் சிறுவன் (இருவர் கண்ட ஒரே கனவு), பசியை வெல்வதற்காக உடலைத் தந்துவிட்டு காசைப் பார்த்தவுடன் உலகத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் இளம்பெண் (திரிபுரம்), செருப்பு தொங்க […]

மகத்தான படைப்பாளிகள் அனைவரும் பெண் பாத்திரங்களைச் சித்திரிப்பதில் வல்லவர்கள். ஆண்கள் குறிப்பிட்ட சட்டகங்களுக்குள் அடங்கிவிடுவார்கள். பெண்கள் அப்படியல்ல. மலை உச்சியில் உருவெடுக்கும் சிறு நீர்க்கசிவு முதல் விரிந்து பெருகும் கடல் வரை விதவிதமான வடிவங்கள் காட்டும் நீரோட்டத்தைப் போன்றவள் பெண். கசிந்து, பெருகி, குதித்து, இறங்கி, சீறி, நடந்து, நெளிந்து, பிரிந்து, புணர்ந்து சங்கமமாகிற வரை நீர்கொள்ளும் அத்தனை பாவனைகளையும் பெண்ணிடமும் காண முடியும். ஆணின் இயல்புகள் புறச்சூழல்களால் தீர்மானிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. பெண் அந்த நிமிடத்து உணர்வில் […]

தமிழில் ‘நாவல்’ என்கிற குழந்தை பிறந்து நூறாண்டுகளைத் தாண்டிவிட்டது. விதவிதமான வடிவங்களில், வெவ்வேறு மொழி பேசி, ஒவ்வொரு கணத்திலும் சிந்தனையால் தன்னை உருமாற்றிக்கொண்டு, ‘இது இப்படித்தான்’ என்று வகைப்படுத்திவிட முடியாதபடி, ‘அந்தக் குழந்தை’ படிக்கட்டுகளில் ஏறியும் இறங்கியும், நதி போல் பொங்கியும், கடல் போல் கொந்தளித்தும், மாட்டுவண்டிச் சாலையாய் குறுகியும், நெடுஞ்சாலை கருப்பு வழுக்கலாய் விரிந்தும், புகைவண்டிப் பாதையாய்த் தடதடத்தும், ஆகாய விமானத்தைப் போல் காற்றில் மிதந்தும், கைகளில் சிக்கிவிட்ட மீனின் குறுகுறுப்பைப் போல் பிடிநழுவியும், காலத்தில் அமர்ந்து, காலத்தில் […]

பாலத்தில் நின்றபடி ஆர்த்தி காவிரியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கும்பகோணத்துக் காவிரி குறும்புகள் நிறைந்த பெண். அதே காவிரி திருச்சியில் சலனங்களில்லாத துறவியைப் போல் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. மண்ணுக்குத் தகுந்தாற் போல் நதியின் குணம் மாறுமா? ஒரு தண்ணீர்ப் பாம்பு தலையை மட்டும் தூக்கியபடி மிதந்துகொண்டிருந்தது. மாலைப்பொழுது மெல்ல மசங்கி இருட்டின் ஆதிக்கம் ஆரம்பித்திருந்தது. இரவு ஒரு போர்வையைப் போல் நீண்டு மனிதர்களை மூடிக்கொள்வதாக ஆர்த்திக்குத் தோன்றியது. உண்மையில் இரவென்பதே கண்ணாடி பார்த்தல்தான். பகல் பொழுதில் அவரவர் போட்டுக்கொண்ட வேஷங்களை இரவுதானே […]