Category: எழுத்து

பைன் மரங்களினூடாகக் காற்று ஊளையிட்டுக் கடந்தது. சுழன்று சீழ்க்கையடித்தது. இன்னும் விடியவில்லை. எங்கோ அடிவானில் சன்னமாய் வெள்ளிக் கீற்றுபோல சிறு வெளிச்சம். மரவீட்டின் கூரையில் என்னவோ விழுகிறது. சரசரவென உருள்கிறது. பைன் மரக்காட்டின் நடுவே ஊன்றிய கால்களின் மேலே கட்டப்பட்ட மரவீடு. காட்டின் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் இந்த வீடும் அசைந்து சத்தம் எழுப்புகிறது. சாத்தியிருக்கும் ஜன்னல் கதவு கிறீச்சிட்டு அசைகிறது. அதைக் கட்டியிருக்கும் சணல் கயிறு தளர்ந்திருக்க வேண்டும். கனத்த போர்வையை விலக்க மனமில்லாமல் புரண்டான் சசிதரன்.  […]

ஒரு கிழவியின் பழைய கண்ணாடியின் ஒடிந்த காலை மாட்டிக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும் போது ஓர் ஆள் வந்து நின்ற மாதிரி இருந்தது. பக்கத்து வீட்டுப் பையன். ”ஆச்சி உடனே வரச் சொல்லிச்சி.” நாதன் நிமிர்ந்து, “ஏம்லே.. என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டான். பையன், “தெரியலை, உடனே வரணுமாம்” என்றான். நாதன், “கிழவி, போட்டுப் பாரு… பார்ப்போம்” என்று கண்ணாடியைக் கொடுத்தான். அவள் அதைப் போட்டுக்கொண்டு “ஆங்” என்று முகம் மலர்ந்தாள். “எவ்வளவு கொடுக்கணும் ராசா?” “இருக்கிறதை கொடு.” அவள் […]

முட்டைகள் மோதிக்கொள்வதைப் போன்ற வழுவழுப்பான ஒலியைத் தொடர்ந்து, மேஜையின் விரிந்த பச்சையின் மீது நிறம் நிறமான நாய்க்குட்டிகளைப் போல பில்லியர்ட்ஸ் பந்துகள் ஓடிவருகின்ற சித்திரத்தை மனதிற்குள்ளேயே உணர்ந்தேன். கண்களைத் திறக்க விரும்பாத ஆழத்திற்குள் ஞாபகம் நின்றிருந்தது. நீருக்குள் மூழ்கிக்கொண்டிருப்பவனது உயர்த்திய ஒரு கையைப் போல, நிகழ்காலத்தில் அதன் அசிங்கமான கூச்சல்களுக்கு மத்தியில் ஒட்டிக்கொண்டுள்ள ஒரு துளி பிரக்ஞை, பதற்றத்தையும் தலைவலியையும் தீவிரப்படுத்தியது. நாற்காலியின் பின்னே தலையைத் தொங்கவிட்டு உடலை நன்றாக நீட்டிக்கொண்டேன். பின்னந்தலையில் ஸ்டிக்கின் நுனி இடித்ததைத் […]

”மஞ்சள் நூறு, கல்ல பருப்பு ஒன்னு, பயத்தம்பருப்பு ஒன்னு, பொன்னி அரிசி பத்து.” “எனக்கு ரெண்டு லிட்டர் கடலெண்ணெய்.” “அண்ணே கொழந்தைய வுட்டுட்டு வந்திருக்கேன், இந்த மூனு ஜாமான மட்டும் போட்டு அனுப்பி வுடுங்களேன்.” ’அச்சுவெல்லத்தோட சேர்த்து பத்தொம்போது பொருளு.. காசு வாங்கியாச்சா?” “வெள்ளை மொச்சை மேல் அடுக்குல இருக்கு பாரு.” “மொத்தம் நானூத்தி பதிமூன்ரூவா…” மூன்று நாட்களில் பொங்கல் என்பதால் கடைவாசலில் வைத்திருக்கும் உப்புமூட்டை இரண்டு முறை கீழே சரியும் அளவிற்குக் கூட்டம் நெருக்கியடித்தது. கடைக்குள்ளே […]

அண்ணன் பிரான்சிஸை நான் நேரில் சந்தித்தது வெண்ணிலா கபடிக்குழு திரைப்பட அலுவலகத்தில். 2008ம் ஆண்டு வாக்கில். அவரது கவிதைகளைச் செரித்துப் பித்தேறிக் கனன்றுகொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் அவரையே சந்தித்த அந்த முதல்கணத்தின் உன்மத்தம் இன்றளவும் வடியவில்லை. வடியாது. எனது தோளில் கைவைத்து அமரச் சொன்னார். எப்போதும் அனந்தர் நடுக்கத்தில் இருந்த எனக்கு அந்தத் தொடுகை ஈன்றளித்த நடுக்கம் எத்தன்மையது என்பதை இன்றளவும் அறியேன். என்னைப் பற்றி, எனது ஊர் பற்றி விசாரித்தார். எனது தோள்பை நன்றாக இருப்பதாகச் சொல்லி […]

தமிழில் ‘நாவல்’ என்கிற குழந்தை பிறந்து நூறாண்டுகளைத் தாண்டிவிட்டது. விதவிதமான வடிவங்களில், வெவ்வேறு மொழி பேசி, ஒவ்வொரு கணத்திலும் சிந்தனையால் தன்னை உருமாற்றிக்கொண்டு, ‘இது இப்படித்தான்’ என்று வகைப்படுத்திவிட முடியாதபடி, ‘அந்தக் குழந்தை’ படிக்கட்டுகளில் ஏறியும் இறங்கியும், நதி போல் பொங்கியும், கடல் போல் கொந்தளித்தும், மாட்டுவண்டிச் சாலையாய் குறுகியும், நெடுஞ்சாலை கருப்பு வழுக்கலாய் விரிந்தும், புகைவண்டிப் பாதையாய்த் தடதடத்தும், ஆகாய விமானத்தைப் போல் காற்றில் மிதந்தும், கைகளில் சிக்கிவிட்ட மீனின் குறுகுறுப்பைப் போல் பிடிநழுவியும், காலத்தில் அமர்ந்து, காலத்தில் […]

‘மெசியாவின் காயங்கள்’ என்ற உக்கிரமான தலைப்புடன் ஜெ.பிரான்சிஸ் கிருபா தமிழ்க் கவிதையுலகுக்கு அறிமுகமானது தமிழ்ப் புனைவுலகின் நற்பேறு. அதுவரையிலான தமிழ்க் கவிதையின் மொழியிலிருந்தும் கூறுகளிலிருந்தும் கிருபாவின் கவிதைகள் முற்றிலும் தனித்துவமாக அமைந்திருந்தன. கவித்துவத்தின் உச்ச கணங்களை மிக அநாயசமாக எளிய சொற்களின் வழியே அவை சாதித்திருந்தன. வேதாகமத்தின் மொழி அழகைக் கவிதைக்குள் பொருத்தியிருந்த நேர்த்தி திரும்பிப் பார்க்கச் செய்தது.  ‘வலியோடு முறியும் மின்னல்’, ‘நிழலன்றி ஏதுமற்றவன்’ என அடுத்தடுத்து வெளியான அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளும் அவற்றில் இடம்பெற்றிருந்த […]

அதனைத் தழுவும்போது அதிர்ந்தான் இதுகாறும் அவனை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்த அந்த வாள் உருவே அவள் வதனமாய்… நெற்றிப்பொட்டிலிருந்து நேர்கீழாய் இரண்டாய் அவனை வகிர்ந்தும் இரண்டாகிவிடாதபடி அந்த வாளின் கைகள்  அவனைப் பிணைத்தபடியுமாய் இருந்தன * கடலை, ஆற்றை அடித்துப் பெய்யும் புயல் மழையைக் கிழித்துக்கொண்டு துளியாகி மறையும் வரை ஓடவேண்டும் போலப் பாண்டியின் மனம் துள்ளிக் குதித்தது. அவனோ வாசல்படியில் நின்றுகொண்டிருந்தான். தெரு நிறைய பெண்கள் கூட்டம் பிதுங்கி வழிந்தது. தேர் பெரியம்மா வீட்டைத் தாண்டி மூன்று வீடு […]

இலக்கியத்தில் படைப்பாளியின் உணர்ச்சியே ஊற்றுக்கண். அது எழுத்து ஊடகத்தின் வாயிலாகப் பல்வேறு கோணங்களில் சிந்திச் சிதறி கதாபாத்திரங்களுடைய உணர்ச்சிகளின் தொகுப்பினால் ஆன நிறமாலை ஒன்றை உருவாக்குகிறது. ஆசிரியரால் மிகுந்த கவனத்துடன் கட்டமைக்கப்பட்ட பகுதிகளும் நனவோடை எழுத்துமுறையில் தன்னியல்பாக எழுந்துவந்த வர்ணனைகளும் பிரித்தறியவியலாதபடி அதில் விரவியுள்ளன. வாசகரின் உணர்ச்சிகள் அகக்கண்ணாடியில் படும் படைப்புக் கிரணங்களின் உணர்ச்சிகளைப் படிந்துகொள்ள அனுமதிப்பதன் வாயிலாகவும் வாசகரின் கற்பனை ஆற்றல் காரணமாகவும் இலக்கியப் படைப்புகள் முழுமை அடைகின்றன. எனவே இலக்கியத்தில் உணர்ச்சிகள் மூன்று நிலைகளில் […]

விரைவில் வெளிவரும்  தோல்வியின் அறிவிப்பு  தோற்கப் போவது  இருவரில் ஒருவர்தான்  நீ பொய்யானாலும்  உன் கவிதைகள்  பொய்யறியாதவை  ஒழுங்கான பொய்களாக  உன் வார்த்தைகள்  அமைந்திருப்பினும்  ஒழுக்கமற்ற உண்மைகள்  உன் எழுத்துக்குள்  மின்னி மின்னிச் செல்கின்றன. நம்பிக்கையின் நிறத்தை  நீ நிச்சயிக்கிறாய்  அவநம்பிக்கையின் நிறத்தை நான். கிளியிலிருந்து பச்சையெடுத்து  புல்லில் வந்து அமர்ந்ததும்  புல்லின் பச்சை கொத்தி  கிளியை நோக்கிப் பறந்ததும் எதுவென்று தெரிந்துவிடும். * உயரத்துப் பார்வையிலிருந்து… இரவு வானத்தின் மேலே கவிழ்ந்து படுத்துக்கொண்டு யாரோ உற்றுப் பார்த்தபோது நடுங்கிய உயிரின் […]

கிருபாவின் அனைத்துக் கவிதைகளும் அடங்கிய முழுத்தொகுப்புக்கு “நிழலன்றி ஏதுமற்றவன்” என்ற தலைப்பையே சூட்ட முயன்றபோது அவர் “சாந்தாகுருஸ்” என்றே அதற்குத் தலைப்பிடச் சொன்னார். அது தமிழ் வாசகர்களுக்குப் புரியாது என்றபோதும் பிடிவாதமாக அதிலேயே உறுதியாக நின்றார். “வாசகர்கள் அதன் அர்த்தத்தைத் தேடிப் படித்துத் தெரிந்துகொள்ளட்டும்” என்று கூறிவிட்டார். அவர் ஏன் அச்சொல்லைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதற்கான மூலகாரணம் “கன்னி” நாவலில் இருக்கிறது.  ஜனவரி, 2022-இல் “சாந்தாகுருஸ்” நூல் விலையில்லாத அன்பளிப்புப் பதிப்பாகத் தமிழினியால் வெளியிடப்படும்.  கன்னி நாவலிலுள்ள சாந்தாகுருஸ் பகுதி இது. * கூன் குருடு நொண்டி முடமென இற்றுச் சருகான பெரும் […]

அமரர் ஓ.வி.விஜயனின் “கசாக்கின் இதிகாசம்” நாவலில் வரும் காட்சி. ஒரு சிறுமி தன் ஆசிரியருக்குச் சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு வன வழியே செல்கிறாள். அவளை மயில் கூட்டம் சூழ்கிறது. அவள் மனம் மயங்கி அப்பதைப் பிய்த்து இரை போடுகிறாள். தின்று முடித்த மயிலொன்று பின்னரும் கேட்டுத் தொடர்ந்துவந்து அவளைக் கொத்திவிடுகிறது. அவளுக்கு வலிக்கிறது. ஆயினும் அவள் தன் நண்பர்களிடம் மிகப் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்கிறாள். “என்னை மயில் கொத்தியது!” உலகின் நிறமெலாம் கொண்ட பிரபஞ்சப் பெருமயில் பிரான்சிஸின் ஆன்மாவை மிக விழைகிறது. அது கவர்ந்ததால் ஏற்பட்ட காயங்கள் அவரில் […]