Category: எழுத்து

முறை தவறிய உறவுகளைப் பற்றிச் சொல்ல வருகையில் அதில் இருக்கக்கூடிய ‘பிளஷர்’ கண்கூடானது. அதை வைத்து அணுகும்போது எந்தக் கலையிலும் எளிதாகக் கவனம் ஈர்த்துவிடக்கூடிய அனுகூலம் இருக்கிறது. ஒரு சமூகம் எந்த அளவில் ஒழுக்கத்திற்கு முதுகு வளைத்து பாவனை செய்கிறதோ, அந்த அளவில் இவ்விஷயங்கள் பதற்றப்படும். மானக்கேடான விஷயங்களைப் பேசுவதில்லை என்று ஒதுங்கிப் போவதன் குருட்டுத்தனம் எதற்கும் உதவாது என்பதால், இவைகளைப் பேசுவதற்கு அளவற்ற முதிர்ச்சியும் தகுதியும் தேவைப்படுகிறது என்று நினைக்கிறேன். தான் சொல்வதற்குத் தானே பொறுப்பேற்கிற […]

நான் அவனை ஜெர்மனியின் ‘ஸ்டட்கர்ட்’ நகரில் முதல்முறை பார்த்த அன்று, ‘க்ளோரா’ உணவகத்தில் அளவுக்கு அதிகமான மின்விளக்குகள் இரவின் கருமைக்கு வண்ணம் தீட்டியிருந்தன. உணவகத்தின் வாசலில் நெருக்கமாய் இடப்பட்டிருந்த சிறுசிறு வட்ட மேசைகளைச் சுற்றி குட்டையான மர ஸ்டூல்களிலும் உயரமான மூங்கில் நாற்காலிகளிலும் அமர்ந்து மக்கள் புகைப்பதும் மது அருந்துவதுமாய்ச் சத்தமாகச் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். உணவகத்தின் மேல்தளத்து முற்றத்தின் அலங்காரச் செடிகளின் நடுவே பல வண்ண மின்விளக்குகள் பிரகாசித்தன. தூரத்தில் அவ்வப்போது வான வேடிக்கைகளும் செவிமடலைக் கிழிக்கும் […]

மதியம் மூன்று மணிவாக்கில், பெஸ்ஸி பாப்கின் சாலைக்குக் கிளம்பத் தொடங்கினாள். வெளியே கிளம்புவதென்பது, அதுவும் ஒரு வெக்கையான வெயில் நாளில் கிளம்புவதென்பது, நிறைய சிரமங்களுக்குள்ளாக்குவது. முதலில் இறுக்கமான கச்சு உடைக்குள் தன் கொழுத்த உடலை வலிந்து புகுத்திக்கொள்ள வேண்டும். வீங்கிய பாதங்களைச் சப்பாத்துகளுக்குள் திணிக்க வேண்டும். தலை வார வேண்டும், வீட்டிலேயே வைத்து எல்லா நிறங்களிலும் – மஞ்சள், கருப்பு, சாம்பல், சிகப்பு என- சாயமிடப்பட்ட, முரட்டுத்தனமாக வளர்ந்திருந்த முடியை வார வேண்டும். பிறகு, தானில்லாதபோது அண்டை வீட்டார் […]

ஒரு தனிப்பட்ட அந்தரங்கமான அனுபவம் ஒன்றைக் கலையின் ஊடாக ரசிகனுக்குக் கடத்துவது என்பது உண்மையாகவே ஒரு சவால். பெருமளவு கலைஞர்கள் இப்படிப்பட்ட அனுபவச் சாத்தியத்தைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டு முயலுவதில்லை. அவர்களது கலைச் செயல்பாட்டின் நோக்கம், ஒரு தேவை அல்லது எதிர்பார்ப்பை நோக்கியதாக அமைவதும்கூட அதற்குக் காரணமாக இருந்துவிட முடியும். விதிவிலக்காக வெகு சில கலைஞர்கள் தங்களது மேதைமை மற்றும் தனித்துவத்தின் வெளிப்பாடாக இப்படிப்பட்ட அனுபவக் கடத்தலைச் சாத்தியம் செய்வார்கள். அப்படியான கலைஞர்தான் வாணி ஜெயராம். எப்போதும் பாடல் […]

தனபாக்கியம் ஆத்திரம் தாங்காமல் ஓலமிட்டு அழுதாள். பரட்டைத் தலைமயிர் காதோரங்களிலும் கன்னங்களிலும் தொங்கியது. கண்களிலிருந்து பெருகி வரும் கண்ணீரைக்கூடத் துடைத்துக்கொள்ளத் தோன்றாமல் கத்தினாள். புருஷனோடு சண்டை, வயிற்றெரிச்சல். ‘ஒங்க எழவுங்கள எடுக்க… ஒங்க கருமாந்தரத்துக்க ஒழைச்சி ஒழைச்சிதான் ஓடா பூட்டனேடா! இன்னமும் அடிக்க வர்ரியேடா, பாவி நீ வௌங்குவியா….’ ‘ஒனக்கு இன்னமும் என்னுமோ ஒடம்பு ஊரிக்னுதான் இருக்குது.’ கட்டிலில் குந்தியிருந்தவன் தலையை ஆட்டிக் கறுவினான். ‘யாருக்கு ஊருதுன்னு ஒன்னுந் தெரியல. கேப்பார் மேப்பார் கெடையாதுன்னு நெனைச்சீங்கீறியா… எங்க […]

முதல் பகுதி இரண்டாம் பகுதி மூன்றாம் பகுதி நான்காம் பகுதி ஐந்தாம் பகுதி ஆறாம் பகுதி ஏழாம் பகுதி 71. வெளியே / பகல்: பண்ணை வீடு. பண்ணை வீட்டிலிருந்து மிதிவண்டியைத் தள்ளியபடி பள்ளியாசிரியர் வெளியே வருகிறார். ஒரு குற்றேவல்காரியிடம் அவர் விடைபெற்றதும் அவள் வாயிற்கதவை மூடுகிறாள். அவர் செல்லச் செல்லச் சச்சரவு ஒன்றைப் பார்க்க நேரிடுகிறது. மேற்பார்வையாளர் செவிலியை வெளியே தள்ளி அவள் மீது வசைமாரி பொழிகிறார். கதைசொல்லி வெள்ளிக்கிழமை மாலைப்பொழுதில் நான் என் வருங்கால […]

CRD (2016), Kranti Kanade அசலான பின்நவீனப் படம். எல்லா வகையிலும் புதுமையான முயற்சி. இந்தியத் திரைப்படங்களின் குண்டுச்சட்டி எல்லையை விரிவாக்கியிருக்கிறார்கள் என மார்தட்டிச் சொல்ல முடியும். எப்படி இவ்வளவு ஆண்டுகளாக இப்படத்தைத் தவறவிட்டேன் என வெட்கமாக இருந்தது. ஒரு காட்சிக்கோணம்கூட நாம் எதிர்பார்க்கிறபடி இல்லை. இந்த உணர்ச்சியைக் கடத்துவதற்கு இந்தச் சுடுவு (shot) என்கிற வழமையான விதிகளை மீறி, சட்டகங்களை முற்றிலுமாகக் கலைத்துப் போட்டு, நிறைய இடங்களில் unconventional shots-ஆக அமைத்திருக்கிறார்கள். காட்சிகளை எழுதும்போதே தீர்க்கமான […]

இடிவிழுந்து எரிந்துபோய்க் கன்னங்கரேலெனப் புல்லின் நுனியளவுகூடப் பச்சையமில்லாமல், நின்றமேனிக்கு இருந்த வேப்ப மரத்தின் பின்னால் இருந்து சுடலை நடந்து வந்தபோதுதான் முதன்முறையாக அவரைப் பார்த்தேன். சாம்பல் வண்ணத்திலிருந்து, தும்பையைத் துவைத்தெடுத்த மாதிரி வெள்ளைவேட்டி சட்டையணிந்து காட்சியாய்த் தோன்றிய அவருமே அந்தக் கரிதோய்ந்த மரத்தின் நிறத்திலேயே இருந்தார். பொன்னிமலைக் கரட்டின் உச்சியில் திரிகிற மேகப் பொதியை வெட்டி எடுத்து அவரது மூக்கிற்குக் கீழே மீசையாய் யாரோ வரைந்து விட்ட மாதிரி அத்தனை வெண்மையாய் இருந்தது. மூக்கின் துவாரங்களுக்கு உள்ளே […]

இது நான் உனக்கு எழுதும் மூன்றாவது கடிதம், அதாவது நம் விவாகரத்திற்குப் பிறகு. உனக்கான கடிதங்களை ‘அன்புள்ள’ என்று ஆரம்பிப்பதில் எனக்கு ஒருபோதும் உடன்பாடு இருப்பதில்லை ராஜி. எல்லாக் கடிதங்களையும் அப்படித்தான் தொடங்க வேண்டுமா என்ன! இதற்கு முன்பான என் முதல் கடிதத்தை, “சௌக்கியங்களைத் திருடிச்சென்றவளுக்கு” என்று ஆரம்பிக்க நினைத்து, பிறகு “எப்படியிருக்கிறாய் ராஜி?” என மாற்றியிருந்தேன். இரண்டாவதில், “நெடுந்தூரப் பயணமொன்றுக்கு என்னைத் தயார்செய்தவளுக்கு” என்று எழுத நினைத்து, “மூன்று வருடங்கள் ஓடிவிட்டது ராஜி” என ஆரம்பித்திருந்தேன். […]

அதுவொரு மூச்சடைப்பு. அவளுடைய மார்புப் பிளவை எவ்வளவு நேரம் வெறித்து நின்றேனோ? அங்கிருந்து பார்வையை விலக்கினாலும் மனம் அடித்துக்கொண்டிருந்தது. மஞ்சுவைப் போல ஒரு அழகியை நான் அதுவரை பார்த்தது இல்லை என்பது உறுதி. இடுப்பில் ஒரு வேட்டி கட்டி, ஒரு ஜாக்கெட்டுடன் முந்தானை போடாமல் நிற்கிற அத்தனை பெண்களும் எனக்கு வியப்புதான் என்பதைச் சொல்லியாக வேண்டும். ஆயினும் பேசும்போது, சிரிக்கும்போது, என்னிடம் மழலை கொஞ்சும்போது, எல்லாவற்றையும்விட எனது தலையைக் கோதிவிட்டுச் செல்லும்போது என்னை நான் வெடித்துவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது […]

‘யதார்த்தவாதம்’ என்கிற வடிவம் நாவல்களுக்கு உகந்தது. குறிப்பாக, புறச்சூழல் சார்ந்த சித்திரிப்புகளை உருவாக்குவதே பல யதார்த்தவாத நாவல்களின் பண்பாக இருந்து வருகிறது. ஆனால் ‘மணல் கடிகை’ அகச் சித்திரிப்பில் பெருவெற்றியடைந்த நாவல். நாவலில் நிகழும் புறவயமான நிகழ்வுகளையும்கூட வரலாற்று முரணியக்கமாக அணுகாமல் மனிதர்களுடைய அகத்தின் நீட்சியாகவே கோபாலகிருஷ்ணன் படைத்திருக்கிறார். ஐந்து கதாபாத்திரங்கள்: ஒரு நேர்காணலில் எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் தனக்குப் பிடித்த நாவலாசிரியர் ‘தஸ்தாயேவ்ஸ்கி’ என்று கூறியதை வாசித்திருக்கிறேன். இந்த நாவலில் சந்தேகமேயின்றி கரமசோவ் சகோதரர்களின் பாதிப்பு உண்டென்றே நான் […]

கூதிர்காலம். உச்சியில் மூடுபனிச் சாம்பல் நிற இழையாகப் படர்ந்து விசும்பில் இருந்தும் உலகின் பிற பகுதிகளில் இருந்தும் சாலினாஸ் மலைச்சரிவைத் தனிமைப்படுத்துவதைப் போலப் போர்த்தியது. அனைத்து திசை மலைகளின் மீதும் ஒற்றை மூடி என உட்கார்ந்து, மாபெரும் பள்ளத்தாக்கை ஒரு மூடிய பானையென அது உருமாற்றியது. அகண்ட பார்வைக் கோணத்தில் ஆழமாக உழுத கருந்துண்டாக நிலம் காட்சியளித்தது. ஆங்காங்கே கீறல்பட்ட உலோகமெனத் தரை மின்னியது. சாலினாஸ் நதியின் குறுக்கே மலையடிவாரத்தில் இருந்த பண்ணை நிலத்தில் குறுந்தண்டுகள் முளைத்த […]