Category: கவிதை

விரைவில் வெளிவரும்  தோல்வியின் அறிவிப்பு  தோற்கப் போவது  இருவரில் ஒருவர்தான்  நீ பொய்யானாலும்  உன் கவிதைகள்  பொய்யறியாதவை  ஒழுங்கான பொய்களாக  உன் வார்த்தைகள்  அமைந்திருப்பினும்  ஒழுக்கமற்ற உண்மைகள்  உன் எழுத்துக்குள்  மின்னி மின்னிச் செல்கின்றன. நம்பிக்கையின் நிறத்தை  நீ நிச்சயிக்கிறாய்  அவநம்பிக்கையின் நிறத்தை நான். கிளியிலிருந்து பச்சையெடுத்து  புல்லில் வந்து அமர்ந்ததும்  புல்லின் பச்சை கொத்தி  கிளியை நோக்கிப் பறந்ததும் எதுவென்று தெரிந்துவிடும். * உயரத்துப் பார்வையிலிருந்து… இரவு வானத்தின் மேலே கவிழ்ந்து படுத்துக்கொண்டு யாரோ உற்றுப் பார்த்தபோது நடுங்கிய உயிரின் […]

அமரர் ஓ.வி.விஜயனின் “கசாக்கின் இதிகாசம்” நாவலில் வரும் காட்சி. ஒரு சிறுமி தன் ஆசிரியருக்குச் சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு வன வழியே செல்கிறாள். அவளை மயில் கூட்டம் சூழ்கிறது. அவள் மனம் மயங்கி அப்பதைப் பிய்த்து இரை போடுகிறாள். தின்று முடித்த மயிலொன்று பின்னரும் கேட்டுத் தொடர்ந்துவந்து அவளைக் கொத்திவிடுகிறது. அவளுக்கு வலிக்கிறது. ஆயினும் அவள் தன் நண்பர்களிடம் மிகப் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்கிறாள். “என்னை மயில் கொத்தியது!” உலகின் நிறமெலாம் கொண்ட பிரபஞ்சப் பெருமயில் பிரான்சிஸின் ஆன்மாவை மிக விழைகிறது. அது கவர்ந்ததால் ஏற்பட்ட காயங்கள் அவரில் […]

குட்டியானைச் சவாரி குட்டியானை* மீதுஏறி வருகிறான்குண்டு காதர் மொய்தீன் ஒன்பது வயதுச்சிறுவன் அவன்என் பிள்ளையின்வகுப்புத் தோழன் எங்கள் சந்து வந்ததும்இறங்கிக்கொள்கிறான் ‘வர்லாம்பாவர்லாம்பா’என்று அவன் சொல்லச் சொல்லபுட்டமாட்டிக்கொண்டேபின்புறமாகவே வருகிறதுஅந்தக் குட்டியானை தோழனைக் கண்டதும்சூழ்ந்துகொள்கிறார்கள்கிரிக்கெட் விளையாடும்எங்கள் தெருசிறுவர்கள் குட்டியானையில்சவாரிவரும்காதர் மொய்தீனின்தோழர்கள் என்ற பெருமிதம்அவர்களுக்கு அப்பாவிடம் கெஞ்சிவிட்டுவிளையாட்டில்சேர்ந்துகொள்கிறான்குண்டு காதர் மொய்தீன் எப்போதும்பந்து பொறுக்கிப் போடும் நேரம்தான்அவனுக்குக் கிடைக்கும்அந்த நேரத்திலும்ஒரு கேட்சைப் பிடித்துஒருவனை அவுட்ஆக்கிவிடுகிறான்குண்டு காதர் மொய்தீன் ஒன்றிரண்டு பேரோடுவியாபாரம் முடிந்துவிடஅப்பா கூப்பிடவும்நண்பர்களிடம் சொல்லிவிட்டுப்பாதியிலேயே போகிறான்கையை மட்டையாகப்போலி செய்துகொண்டு பெருந்தொற்றுவீதியில் எறிந்தகுழந்தைகளில் ஒருவன்அவன் […]

நாதக் காம்பு எழுநூறு வருடப் பழைய மணியின் ஒலியில் துளியும் முதுமையில்லை. கைக்குழந்தையின் துள்ளல் அதன் ஒலி. பாலுண்ட கன்றுக்குட்டியின் மூச்சின் நன்றி போன்றது சீரான அதன் அதிர்வு. மணியைப் பார்த்தவாறே அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன் கோயில் தரையில். ஆட்டுக்குட்டியின் மடிக்காம்பு போல அசைந்தது எழுநூறு வருடப் பழைய மணியின் நா. * தொழுகை இந்த அழுகை ஆற்றாமையினது அன்று. அடைந்துவிட்ட சிறகமைதி. உள்நின்ற சுவையின் உயர் நிலை. கருணை கொண்ட விழிகளில் கட்டி நிற்கும் பேராண்மை. இந்த […]

இன்மையைச் சுண்டக் காய்ச்சுதல் பேரண்டத்தின் பிறப்பு பற்றிஒரு புத்தகம் படிக்கிறாய் அதற்கு முன் இடம் இல்லைஅதற்கு முன் காலம் இல்லைஅதற்கு முன் பிறப்பு இல்லைஅதற்கு முன் இறப்பு இல்லைஅதற்கு முன் மேல் இல்லைஅதற்கு முன் கீழ் இல்லைஅதற்கு முன்…எவ்வளவு கவித்துவம்எவ்வளவு ஆழம் இன்மைஒரு இருத்தலைப் பிறப்பித்ததுஎன்ற வரியைத் தாண்ட முடியாமல்வியந்துபோய்அப்படியே நிற்கிறாய் இன்மையைத் தியானிக்கிறாய்இன்மையை ஒரு அடுப்பில் வைத்துச் சூடு பண்ணுகிறாய்எவ்வளவு கொதிக்க வைத்தும்உன்னால் இன்மையைச் சலனப்படுத்த முடியவில்லைஅதிலிருந்து இருத்தலைப் பிறப்பிக்க முடியவில்லை அது உனக்குயாரோ தந்த […]

சில சமயங்களில் அசட்டை செய்யப்பட்ட இலையொன்றே தவறவிட்ட பெயரொன்றின் பூட்டைத் திறந்து வைக்கிறது. * சிரத்தின் வனத்தில் பொதிந்திருக்கும் பேசா முகங்களின் தொலைந்த குரல்களை மீட்டளிக்க சுடுரசத்தை ஊதித் தணிப்பது போல் ஆவிபடர் குளியலறை ஆடியின் மீது மூச்செறிவதே போதுமானது. * உன்னிடமிருந்தா அல்லது சருமத்திற்கு மிக  நெருக்கமானதொரு தொலைவில் அச்சுறுத்தும் அருகாமையில்  இருக்கும் ஒரு விலங்கிடமிருந்தா  என்று நிர்ணயம் செய்ய முடியாத அளவிற்கு இப்போது காட்டு விலங்கை ஒத்திருக்கும்  மூச்சிரைத்தலை ஆடிமுன் நின்றுகொண்டிருக்கும் உன்னாலுமேகூட கட்டுப்படுத்த […]

தவறாகக் கால் வைத்துவிட்டோமோ என்று பதறி ஒரு கட்டம் பின்வாங்குகிறேன் நான். “சிப்பாய்க்கு பின்வாங்கல் அனுமதி கிடையாது” என்று நகைக்கிறாள் ராணி. * ஆம் என்றால் ஆம் என்றும் இல்லை என்றால் இல்லை என்றும் பொருள் தரும் ஒரு உறவில் இருந்த வரை இரவுக்குப் பிறகு பகல் வந்தது. கடிகாரத்தின் முகம் வட்டமாய் இருந்தது. இப்போது எல்லாம் குழப்பம். எவ்வளவு பேசியும் எதையும் பேசவில்லை என்ற உணர்வு. எதையும் பேசாவிட்டாலும் எதையோ சொல்லிவிட்டாற்போல் ஒரு களிப்பு. நிலவென்றோ […]

ஆண் என்பவனைஎப்படி வரையறுப்பது ?அவன் நூறு நிலங்களின்முட்கள் ஏறியகாலடிகளால் ஆனவன்.அவன் நூறு நோக்கங்களின்எடைதாளாதுஎப்போது வேண்டுமானாலும்அச்சு இறும் நெஞ்சினன்.அவன் நூறு கனவுகளின் வானத்தில்தனது நீலத்தைப் பிழிந்துகுடிக்க முடியாதஉவர்த்த வாயினன்.அவன் நூறு துன்பங்களின்தூண்மண்டபத்திடையேசாய்ந்தமர முடியாத நெரிசலில்சிக்கிக்கொண்டு தவிப்பவன்.அவன் நூறு வாய்ப்புகளைத்துரத்திச் சென்றும்ஒன்றும் கிட்டாத தளர்ச்சியைவெளிக்காட்டாமல் முகங்கழுவுபவன்.அவன் நூறு விழுப்புண்களின்தழும்புகளோடுவலிதாங்கிக்கொண்டேவாளாவிருக்க முயன்றுகண்ணீர் அடக்குபவன்.அவன்நூறன்றுஒரே ஒரு பெண்பாலின்தூய அன்பினாலன்றிவேறெதனாலும்உயிர்ப்படையத் தெரியாதமெல்லுயிரன். * எழுதியெழுதி நிகழ்த்தப்படும்காதல் உரையாடல்களில்ஒருவரையொருவர்சொற்களால்தெரிவித்துக்கொள்கின்றனர்.அங்கே சிந்தப்படும்நூற்றுக்கணக்கான மகரமெய்களில் (ம்ம்)ஈக்கள் மொய்க்கின்றன.திட்டல்களில் தீஞ்சாறு வடிகிறது.முதலில் ஒருவர்பன்மையைவிட்டு இறங்கிஒருமைக்குள்அடியெடுத்து வைக்கையில்எதிர்த்தரப்பின் நெஞ்சில்மதுச்சிதறல்.ஒரு முடிவினைஅடையக்கூடாது என்றுஆயிரம் […]

கண்ணேறு கழித்தல் சிறு இலையெனமுளைவிடத் தொடங்கியஎனது இச்சைகள்,இனியும் வேலிகட்டிமூடி வைக்க முடியாதபடிக்குநெடிதோங்கி நிமிர்ந்து வளர்ந்துவிட,உறக்கத்தின் பாதியில்ஒசையெழாதுஒன்றன் பின்னொன்றாய்இறகசைத்தபடிஎழுந்து வருகின்றஎண்ணிறந்த வெட்டுக்கிளிகளைகனவில் கண்டுபதறியெழுந்தவன்,பயம் தெளிந்துபதற்றம் குறைந்த பின்பரிகாரமாய்நினைவின் நிரலொழுங்கைப் புரட்டி,அதனொரு இருள் மூலையில்மறைந்திருந்தபடிஎந்நேரமும்இமையாது வெறிக்குமந்தஇரு விழிகளையும்எச்சில் தொட்டு மிச்சமின்றி அழிக்கத் தொடங்கினேன். எண்ணும் எழுத்தும் சொல்லில் சுருக்கிட்டுநாள் கணக்கில் காத்திருந்துநான் பிடிக்கின்ற முயலுக்கெப்போதும்மூன்றே கால்;இதைப் படிக்கும் நீங்கள்இருக்காதென மறுத்துஎப்படியது சாத்தியமெனஎண்ணத் தலைப்படுவீர்களானால்அப்போது,அச்சிட்ட இக்காகிதத்தை விட்டுஅடுத்திருக்கும் கானகத்துள்ஓடி மறையுமதற்குஒருக்கால்நாமெல்லோரும் நம்பும்படியாகநான்கு கால் இருக்கலாம். திரவியம் மனம் மறுகி நான் நின்ற பொழுதுகளில்தனதேயான அருவ விரல்களால்எனது அகத்தின் சுருக்கங்களைவருடிப் போக்கியஉனது […]

யானைக் கதை அரூபமான யானையைநினைத்துக்கொள். நினைத்துக்கொண்டாயா? இப்போது யானையைமுழுவதும் மறந்துவிடு. மறந்துவிட்டாயா? நல்லது, இப்போதுஅரூபத்தையும் மறந்துவிடு. ஆகாசப் பால் குடிசையின் வெளியில்கன்னங்கரிய கல்லுரலில் அமர்ந்துபிள்ளைக்கு முலையூட்டுகிறாள் தாய். பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டதுபிள்ளைச் சிறு பூனை. முலையுண்டபடிபூனைக்குட்டியைப் பார்த்ததுமனிதக்குட்டி. வாலை அடித்துக்கொண்டதுபூனைக்குட்டிவெடுக்கென்று வாயை இழுத்துக்கொண்டது மனிதக்குட்டி. பிள்ளையைத் தோளில் ஆட்டிக்கொண்டேகாம்பில் கட்டிநின்ற துளிப்பாலைபூனைக்குட்டியின் வாயில் வழித்துவிட்டாள்.சப்புக்கொட்டி சப்புக்கொட்டிமேலே பார்த்தது பூனைக்குட்டிமயங்கி மயங்கி வந்ததுகருணைப் பெரும் ஆகாசம். மூட மேதைமை முன்னறிவதை ஒரு பெருந்திறமைஎன்று பீற்றிக்கொள்ளாதே நண்பனே! உன்னருமை மனைவிஉன்னை […]

இஸ்ரேலைச் சேர்ந்த யெஹூதா அமிகாய் (Yehuda Amichai: மே 3, 1924 – செப்டம்பர்  22, 2000) கவிதையுலகில் தனித்துவமான புகழ்பெற்றவர். ஹீப்ரூ மொழியில் எழுதப்பட்ட இவருடைய கவிதைகள் 40 உலக மொழிகளில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன. 1924இல் ஜெர்மனியில் பிறந்தார் அமிகாய். அவருக்கு பனிரெண்டு வயதானபோது ஹிட்லரின் கொடூர ஆட்சிக்கு அஞ்சி அமிகாயின் குடும்பம் ஜெர்மனியை விட்டு வெளியேறி பாலஸ்தீனத்தில் குடியேறியது. அமிகாயின் முக்கிய மொழியாக ஜெர்மன் இருந்தபோதும் பாலஸ்தீனத்திற்கு குடிபெயர்வதற்கு முன்னதாகவே அவர் ஹீப்ரூ மொழியையும் […]

பரிசு ஒளி குறைந்து குறைந்து இருளில் இயைகிறது நீ செய்ய வேண்டியது இருளைக் குறைத்துக் குறைத்து ஒளியை எடுத்துக் கொள்வதுதான். தூய்மை பிரகாசத்தில் இருள் வேறாய் நிற்பதில்லை அவிழா மலரின் அந்தரத்தில் மணத்தின் பெருவிழிப்பு. அந்தர மணமும் பிரகாசத்தில் இருளும் விழிப்பின் லயிப்பு. சுடர்ந்து அசையும் பிரகாசத்தில் இருளின் தூய்மை. அந்தர வெளியில் மணத்தின் தவம். விழிப்பும் செயலும் வேறு வேறு. விழிப்பு அநாதி. விழிப்பில் செயலை கவனித்தல் எனது விதி. எண்ணத்தை கவனமுறுதலே எனக்கு வேலை. […]