பாதசாரியின் அருநெல்லியை ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு என்றோ, கவிதை நூல் என்றோ, தத்துவ நூல் என்றோ மட்டும் வரையறுத்துவிட முடியாது. அன்றாட வாழ்க்கையின் சிறிய தருணங்கள், இயற்கையின் அசைவுகள், நினைவுகள், மனித மனத்தின் நுண்ணிய சலனங்கள், வாசிப்பிலிருந்து பிறக்கும் கேள்விகள் ஆகியவற்றைச் சுருக்க
சில பக்கங்
அழகு என்றால் என்ன? துன்பம் எங்கே உருவாகிறது? நினைவுக்கும் மனத்துக்கும் என்ன உறவு? மனிதனுடைய ஆசைகள் எங்கே தொடங்குகின்றன? பற்று
இத்தகைய அடிப்
“காற்று பொது. மூச்சு தனி” போன்ற மிகச் சுருக்க
அருநெல்லியின் மையத்தில் தொடர்ந்து ஒலிக்கும் ஒரு சொல் இருக்
கருணை.
பௌத்தத்தின் நிலையாமை, சார்புடைமை, தன்னின்மை போன்ற மெய்யியல் எண்ணங்கள் நூலின் அடிநரம்பாக இருந்தாலும், பாதசாரியின் சிந்தனை ஒரு குறிப்பிட்ட சமய எல்லைக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்வதில்லை. புத்தர், வள்ளுவர், கம்பர், வள்ளலார், ரமணர், நபி, நீட்சே, ஷம்ஸ் தப்ரிஸி, தெகார்தே, விவிலியம், நவீன அறிவியல் எனப் பல்வேறு அறிவு மரபுகள் ஒரே நூலுக்குள் ஒன்றோடொன்று உரையாடுகின்றன.
அவை அனைத்தையும் இணைக்கும் பொதுவான கேள்வி ஒன்றே:
மனிதன் எவ்வாறு இன்னும் கருணையுள்ள உயிராக மாற முடியும்?
பாதசாரிக்கு கருணை என்பது வெறும் இரக்கம் அல்ல. மற்றவர்மீது மேலிருந்து வழங்கப்
இதனால்
இந்த மெய்யியல் தேடலுடன், நம் அன்றாட சமூக வாழ்க்கையையும் அருநெல்லி கூர்மையாகக் கவனிக்கிறது.
பசியில்லாமல் பழம் வாங்கும் நகரவாசியும், வயிற்றுப்பாட்டுக்காகக் கொய்யா விற்கும் கூடைக்காரியும் சந்திக்கும் ஒரு சிறிய தருணத்திலேயே சமூகத்தின் சமமின்மை வெளிப்படுகிறது. “பசிக்கு உண்பது தேவை; ருசிக்குத் தேடுவது ஆசை; பெருமைக்காகப் பிராண்ட் தேடுவது பகட்டு” என்கிற சிந்தனை, நுகர்வு வாழ்க்கையின் மீது நேரடியான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
முகநூல் விருப்பக்குறிகள், முன்னேற வேண்டும் என்ற இடைவிடாத பதற்றம், ஒப்பீடு, சமூகப் பிம்பம், புகழுக்கான ஏக்கம், வெற்றியின் மீதான பேராசை என இன்றைய மனிதனுடைய மன உலகமும் நூலுக்குள் நுழைகிறது.
ஆனால் பாதசாரியின் எழுத்து அந்த மனநிலை
அதற்கான வழி — தற்கண விழிப்பு.
நடந்துபோனவற்றை நினைவுகளாகச் சுமந்து கொண்டிருப்பதும், இன்னும் நிகழாதவற்றை எதிர்பார்ப்புகளாக உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பதும் மனித மனத்தின் இயல்பு. அந்த நினைவுக்கும் எதிர்பார்ப்புக்கும் நடுவே நிகழ்காலம் நழுவிவிடுகிறது. அருநெல்லி மீண்டும் மீண்டும் நம்மை அந்த நிகழ்கணத்திற்குத் திருப்பி அழைக்கிறது.
இந்த நூலின் வாசிப்பு அனுபவமும் அதற்கேற்றது.
இதை வேகமாகத் தொடங்கி முடித்துவிட வேண்டிய நூலாக வாசிப்பதைவிட, சில பக்கங்களைப் படித்து நிறுத்தி, ஒரு வரியோடு சிறிது நேரம் இருப்பது இன்னும் பொருத்த
கவிதையும் மெய்யியலும் அன்றாட அனுபவமும் சந்திக்கும் இடத்தில்
நூலின் இறுதிக்குச் செல்லச் செல்ல, நினைவு, மனம், “நான்” என்கிற அடையாளம், பற்றின்மை ஆகியவற்றின் வழியாக ஒரு அமைதியான விடுதலையை நோக்கி எழுத்து நகர்கிறது. வாழ்க்கையின் கடைசிப் பயணத்தில் மறந்துபோன பொருளை நினைத்து மீண்டும் திரும்ப வேண்டியதில்லை என்ற படிமம், நூல் முழுவதும் பேசப்பட்ட பற்றின்மையை மிக எளிமை
அதுவே அருநெல்லியின் இயல்பும் கூட.
பெரிய உண்மை
மனிதன் உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன்பு, உலகைப் பார்க்கும் தனது பார்வையை மாற்ற முடியுமா என்ற கேள்வியை இந்த நூல் நம்முன் வைக்கிறது.
அந்த மாற்றத்தின் தொடக்க
கருணை.
அருநெல்லி — ஒரு முறை வாசித்து முடித்துவிட வேண்டிய நூல் அல்ல. அவ்வப்போது ஒரு பக்கத்தைத் திறந்து, ஒரு வரியை வாசித்து, நம்மையே சிறிது நேரம் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்யும் நூல்.
