“People don’t have ideas, ideas have people.” – Carl Jung மித்ரா இறந்து போயிருந்தாள். ஆனால் அது கனவிலா, நிஜத்திலா என்று தெரியவில்லை. அவளுக்குச் சமீப காலமாக, பல நேரங்களில் தன்னுடைய இருப்பு குறித்து நிறைய சந்தேகங்கள் வருகின்றன. தன்னுடைய இருப்பு என்பது நிஜ உலகத்தில் இருக்கிறதா, இல்லை தான் கனவில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஓர் உயிரினமா என்ற கடுமையான சந்தேகம் அவளுடைய மூளையை அரித்துக் கொண்டிருந்தது. பெரும்பாலான நேரங்களில் அவளால் கனவுக்கும் உண்மைக்குமான வேறுபாட்டை […]
ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி மாநகரிலிருந்து நானூற்றைம்பது கிலோ மீற்றர் தொலைவில் வெறும் இரண்டாயிரத்து சொச்சம் மக்கள் தொகை மட்டுமே கொண்ட கூனபரா நகரின் ஒதுக்குப்புறமாக அமைந்துள்ள திறந்தவெளிச் சிறையின் வடமேற்கு மூலையில் அமைந்துள்ள வோகன் குடியிருப்பு தொகுதியிலுள்ள 37 ஆவது இலக்க சிறிய அறையில் செய்யாத குற்றத்துக்காக நான் அடைக்கப்பட்டிருந்தேன். அது எனது முதலாவது இரவு. தூக்கம் வரவில்லை. பத்து மணியளவில் கண்ணயர்ந்திருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். கொஞ்ச நேரத்திலேயே திடுக்கிட்டு எழும்பிப் பார்க்கும் போது அவ்வளவு நேரமும் ஏன் […]
துர்மரணம். இரத்த பலி கேட்கும் அகால மரணம். விசுவநாத ஐயர் தன் முன்னே விழுந்திருந்த கட்டங்களை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார். காறைக்கட்டியிருந்த சுண்ணாம்பை நன்றாகக் குழப்பி விட்டு, செல்லத்திலிருந்து எடுத்த வெற்றிலையில் தடவினார். மடித்த பின்னர் கையில் நீவியபடி ஏதோ யோசனையில் இருந்தார். அவசரமாக கைவிரலை வேஷ்டியில் துடைத்தபடி மீண்டும் கட்டத்தை உற்றுப்பார்த்தார். அன்று மாலையிலிருந்து நிரந்தரப் பைத்தியக்காரனைப் போல மனம் குழம்பிக் கிடந்தது. காற்றாட வெளியே சென்று வரலாம் என்றால் மேல் வேஷ்டியைப் போட்டுக்கொள்ள வீட்டுக்குள் […]
1 திருவைத் தேடி வந்திருந்த சின்னவனும் மொறீஸும் களைத்திருந்தனர். அவர்களது மென்நீலக் கட்டம் போட்ட சட்டை வியர்வையூறி வரியாக வெண் உப்பும் சேற்று நிறத்தில் புழுதியும் படிந்திருந்தது. நீண்ட தூரம் நடந்தே வந்திருப்பது சோர்ந்து உச்சாகமிழந்திருக்கும் கண்களில் தெரிந்தது. ஆனால் வீட்டுப் படலைக்கு மேலாகத் திருவைப் பெயர் சொல்லி அழைத்த மொறீஸின் குரல் சோர்வேயில்லாத அதிகாரத்தின் வறண்ட தொனியில் இருந்தது. திருவின் அம்மா தனபாக்கியம் வீட்டை ஒட்டி நீண்டிருந்த வெளிக்குந்தில் அமர்ந்திருந்தார். படலையிலிருந்து கூப்பிட்டதைக் கேட்காமல் சூடை […]
அறையில் பூரண அமைதி நிலவியது. இராமநாதன் சன்னலருகே அமர்ந்திருந்தார். வேட்டி மட்டுமே உடுத்தியிருந்தார். மெலிந்த அவரது உடம்பில் பூணூல் நிலையான ஓர் உறுப்பைப் போன்று ஒட்டிக் கிடந்தது. அவர் எதையோ ஆலோசனை செய்து கொண்டிருந்தார். ஆலோசனைக்கு நடுவே மெதுவாக ஏதோ முணுமுணுத்தவாறு நடுங்குகின்ற தனது கை விரல்களால் கால் முட்டிகளில் தாளமிட்டார். இராமநாதனுக்கு முன் அமர்ந்திருந்த இளைஞரும் மௌனமாகவே இருந்தார். ஆனால் அவரது மௌனம் அதிகம் பேசப்படுவதாகவே அமைந்திருந்தது. இராமநாதன் கூறப்போகும் பதிலுக்காக அவர் ஆவலோடு காத்திருந்தார். […]
இப்போது நாங்கள் குடியிருக்கும் வீடு நகரின் பிரதான பகுதியில் இருந்ததெனினும் பிற பகுதிகளை ஒப்பிட நெரிசலும் இரைச்சலும் இப்பகுதியில் குறைவு தான். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நான் வாசலில் கிடந்த தொங்கு நாற்காலியில் அமர்ந்து மெல்ல ஆடியபடி பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒடிசலான ஒரு பையன் வாசலில் வந்து நின்றதும் நான் புதிதாக வாங்கியிருந்த டைகர் அவனைப் பார்த்து குரைக்கத் தொடங்கியது. அவன் பயத்தை சற்று நேரம் திருப்தியுடன் கவனித்த பிறகு “என்ன?” என்றேன். “ப்ளம்பர் சார். டேங்க்லேர்ந்து […]
முடிவு தெரிந்த இரண்டு நாளாய் செவுடிக்கு வாயைத் திறந்தாலே குச்சித்திரம் குச்சித்தரமாய் நர வார்த்தைகள் தான். குப்பப் படையாட்சியால் தாங்க முடியவில்லை. கேட்டுக் கேட்டு காது புளித்துப் போய்விட்டது. கடந்து வாசாங்காய் விட்டுத் தள்ளிய ஒரு கணத்தில் ஓங்கி அவளின் குறளியில் குத்தி விட வேண்டுமென அவருக்குக் கைகள் பரபரத்தன. ஆனாலும் ரொம்பவும் சிரமப்பட்டு கோபத்தை அடக்கியபடி பேசாமல் குந்திக் கொண்டிருந்தார். வேறு வழி. இதுவேறு படாத இடத்தில் பட்டு ஒன்று கிடக்க ஒன்று ஆகிவிட்டால் வவுத்துக் […]
“வழியிலே கொட்டிய குப்பைக் குவியலிலிருந்து மனதிற்கினிய மணத்துடன் தாமரை மலர்கிறது.” -தம்ம பதம் 1 யானையை அவன் பார்த்ததேயில்லை. முடிந்தவரை தன் கற்பனையைத் தீட்டி மனதினுள்ளே உருவகம் கொடுத்துப் பார்த்தான் சுயந்தன். கருமையான உடலின் வண்ணம் அவனுள்ளே மாறி மாறி வண்ணக் கலவையான யானைகளை உருவாக்கின. தடித்த வயிறும் நீண்ட தும்பிக்கையும், உரித்த பலாப்பழத்தின் சுளைகள் அசைவது போன்ற நீண்ட காதுகளும் விரிந்து உருண்டு குண்டு யானைகளை அவனின் கற்பனைக்கு ஏற்றால் போல் உருவாக்கினான். பாடசாலை பயிற்சிப் […]
1 ஆறு வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு மணமான போது நாற்பத்து இரண்டு வயது. மாலினிக்கு முப்பத்தியெட்டு. அவளைப் பெண் பார்க்கச் சென்றபோது சலிப்புடன் தான் சென்றேன். தம்பி பதினேழு வருடங்களுக்கு முன்பு மணமுடித்திருந்தான். அவன் மகன் பெண் பார்க்கப் போகும் போது சில வருடங்களாகச் செய்வது போல அன்றும் “கன்கிராட்ஸ் பெரியப்பா” என்று செய்தி அனுப்பியிருந்தான். அதை அம்மாவிடம் காட்டிய போது அம்மாவும் வழக்கமாகச் செய்வது போல முகம் பூரித்து புன்னகைத்தாள். அப்பா வழக்கம்போல மென்மையாகச் சிரித்தார். […]
1 இப்படியான இந்த வருடங்களில், நான்காவது தடவையாக, குணப்படுத்தவே முடியாதபடிக்குச் சீர்குலைந்துவிட்ட சித்தத்தையுடைய இளைஞனுக்கு, பிறந்த நாள் பரிசாக எதைத் தருவது என்ற பிரச்சனையை அவர்கள் மீண்டும் எதிர்கொண்டார்கள். அவனுக்கு என்று தனி விருப்பம் எதுவும் கிடையாது. மனிதனால் படைக்கப்பட்ட எல்லாப் பொருள்களும், எந்தப் பிரயோஜனமும் அற்ற இந்தக் குணரூப உலகின் அனைத்து வசதிகளும், அவனுக்குத் தீமையின் தேனடைகளாகவே தோன்றின. அவற்றில் குரோதத்துடன் அலை பாய்ந்து ரீங்கரிப்பவை, அவனால் மட்டுமே அறியக்கூடிய விதத்தில் இருந்தன. அவனைப் புண்படுத்தக்கூடிய […]
(‘ஆயிரம் தலைவாங்கி அபூர்வ சிந்தாமணி‘ என்று சி.என். குப்புசாமி முதலியார் 1911-ல் எழுதிப் பிரசித்தமான நாவலுக்கும் அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு பின்பு 1947-ல் வந்த திரைப்படத்துக்கும் மூலமாய் அமைந்த கதை) மாநிலத்திற்கே அணியான வர்த்தமானம் என்ற நகரத்தில் பகைவரை வாட்டுபவனான பரோபகாரி என்ற அரசன் இருந்தான். உயர்ந்த தன்மையனான அவ்வரசனுக்கு, மேகத்தின் மின்னலைப் போன்றவளும் ஆனால் மின்னலின் நிலையின்மை என்ற குறையில்லாதவளுமான, கனகப்பிரபை என்ற பட்டமகிஷி இருந்தாள். அவ்வரசனுக்கு அந்த கனகப்பிரபையிடம், மகாலக்ஷ்மிக்குத் தன் அழகிலுள்ள கர்வத்தை […]
1 அருட்தந்தை எல்வ் அன்று கண்விழிப்பதற்கு முன் சற்று விசித்திரமான ஒரு கனவு கண்டார். ஷாமும் அன்றொரு கனவு கண்டே எல்வுக்கு முன் விழித்து அவரை எழுப்பச் சென்றார். “தந்தையே எம்மை கைவிடாதிரும். தந்தையே எம்மை ஏமாற்றாதிரும். தந்தையே எம்மீது கருணை வையும்” என்று தூய்மையான வெள்ளைத் தலையணை நனையுமளவு மூடிய கண்களில் இருந்து நீர் வழிய அழுது அரற்றிக் கொண்டிருந்த தன்னை ஷாம் மெல்லத் தொட்டு உசுப்பியபோது தான் ஏசுவைக் கனவில் கண்டதாக நம்பிய வண்ணம் […]