முதல்முறையாக உலக இலக்கியத்தை அறிமுகம் செய்து கொள்ளும் ஒரு தமிழ் வாசகன் சந்திக்க நேரும் முதல் பெயராக தஸ்தாயேவ்ஸ்கி இருக்கக் கூடும் . எந்தவொரு தமிழ் எழுத்தாளரின் படைப்பு இணையாகவும் அவர் படைப்புகளைப் பற்றி இங்கு எழுதப் பட்டிருக்கின்றது . அதற்கு காரணங்களில்லாமல் இல்லை . அவர் இங்கு பரவலாக அறிமுகம் செய்யப்பட்ட காலம் என்பது நவீனத்துவம் மேலோங்கி இருந்த காலம் . அசோகமித்திரனும் , ஜி . நாகராஜனும் , ஆதவனும் செல்வாக்கு செலுத்திய காலம் . இயல்பாக அவர்கள் முன்வைத்த உலகிற்கு நெருக்க இருந்தது தஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் உலகம் . நற்குணங்கள் அற்றவர் கதைமாந்தர்களாகக் கொண்டவை அவரது படைப்புகள் . வேசிகளின் , திருடர் , குடிகாரர் உலகம் . மேலும் அவர் படைப்புகள் யாவும் தீவிர நாடகத் தருணங் ஆனவை . வாசகனைக் கொதி நிலையிலேயே இருக்கச் செய்பவை . கைகள் நடுங்க, கண்ணீர் முட்ட அவற்றை வாசிக்க நேர்பவை . அடுத்த கணத்தை எதிர்கொள்ள முடியாத மரண அவஸ்தை அவருடைய பெரும்பான்மை பாத்திரங்கள் இருக்கும் . இந்தத் தீவிரம் வாசகனை நகரவிடாது . இங்கு அவர் இலக்கிய வாசகர்களிடையே பெருவாரியாகப் படிக்கப்பட இவை காரண இருந்தன .
மற்ற நாவலாசிரியர் விட தஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் படைப்புலகிற்குள் செல்ல சில முன்தயாரிப்புகள் அவசியம் என நினைக்கிறேன் . முதன்மை அவரைப் பற்றிய சுருக்க அறிமுகத்தைத் தெரிந்து கொள்வது அவசியம் . அவரது தனிவாழ்வும் படைப்புகளும் மிக நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவை . தல்ஸ்தோயைப் போல அவர் ‘ சாதாரண ‘ மக்களை எழுதியவரல்ல . அவரின் உலகம் அதீத உணர்வுள்ளவர் நிறைந்தவை . அனை உரக்கப் பேசுபவர்கள் . எப்போதும் ஒருவகையான நாடகத்தன்மையுடன் வெளிப்படுபவர்கள் . தஸ்தா யேவ்ஸ்கியும் தீவிர உணர்வு ஆட்கொள்ளப் தான் . ‘ சாதாரண ‘ வாழ்க்கை அல்ல அவர் வாழ்ந்தது . மரணத்தை சில அடி தூரத்தில் சந்தித்து மீண்டும் வாழ்க்கைக்குள் வந்தவர் . மேலும் நரம்புச் சிக்கலால் பாதிக்கப்பட்டவரும் கூட . ஆகவே உணர்வு எல்லை மாறி மாறி அலைக்கழிந்தவர் . அவரைப் போன்ற சாயல்களைக் கொண்ட பலர் அவர் நாவல் வருவர் .
மேலும் அவரது குணாதியசமும் இரு துருவங்களைக் கொண்டது . படைப்புச்சியில் மெய்ஞானிக்கு நிகரான பல பக்கங் எழுதியவர் . அதே சமயம் நிஜ வாழ் கீழ்மை நிறைந்தவராகவும் இருந்துள்ளார் . இறுதிக் காலத்தில் தன் மனைவிக்குத் தொடர்ந்து துன்பங் மட்டுமே தந்திருக் . இந்தத் துருவ நிலைகளை அவரது கதைமாந்தர்களிலும் நம்மால் காணமுடியும் . குடிகாரர் அல்லது நோயாளியின் இயல்புகளாக அவை வெளிப் . மற்றுமொரு முக்கியக் குறிப்பு என்பது அவரால் கடைசிவரை சூதாட்டத்திலிருந்து வெளிவர முடிய . தன் அத்தனை செல்வங்களையும் அதில் தொலைத்திருக் . அதையும் பல கதாபாத்திரங்களாக நாம் காணலாம் . எப்போதும் காலில் இரும்புக் குண்டு கட்டப்பட்ட அவலத்தில் இருப்பவர்கள் அவரது பல கதாபாத்திரங்கள் .
ஒப்புநோக்க தஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் பெரு நாவல் படிக்கச் சிக்கலான நாவல் அசடன் . குற்றமும் தண்டனையும் நாவலின் கூர்மைக்கும் கரமசோவ் சகோதரர் முழுமைக்கும் இடையில் மாட்டிக் கொண்ட படைப்பு எனச் சொல்லலாம் . இலக்கிய வாசகன் தன்னுடைய முதல் வாசிப்பாக இதை எடுக்க நேர்ந்தால் கொஞ்சம் குழம்பிக் கூட போவான் . தன் மனதிற்குத் தோன்றியதை உளறலாக கதாபாத்திரங்கள் மூலமாக வெளிப்படுத்துகிறாரோ என அவன் எண்ணக் கூடும் . கதாபாத்திரங் குணாதிசயத்திற்கான தர்க்கத் தொடர்ச்சி இதில் வெளிப்படையாக இல்லை . அவற்றை வாசகனே நிரப்பிக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது . அதேபோல் கதாபாத்திரங் ஒருமை பல சமயங் சிதறடிக்கப் பட்டுள்ளது . இப்படைப்பைப் பொறுத்தவரை ஆசிரியரின் கவனம் என்பது அந்தந்த தருணங் இக்கட்டு தான் உள்ளது . அதை ஏற்படுத்தும் வகையில் கதாபாத்திரங் கொஞ்சம் வளைத்துக் கொள்கிறார் .
ஆகவே இந்த நாவலை சாராம்சப்படுத்தி தொகுத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் ஒருவகையான பொதுமைப் படுத்தல்களைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது . வெளிப்படையாகக் கூற வேண்டுமென்றால் கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் எந்த வரையறைக்குள்ளும் அடங்காமல் சிதறியே உள்ளன . அந்தச் சிதறல் அப்படியே வைத்துக் கொண்டோமென்றால் நம்மால் வாசிப்பை ஒரு ஒழுங்கிற்குள் கொண்டுவர முடியாமல் உதிரிச் சம்பவங் தொகுப்பாகவே அது நம்முள் நீடிக்கும் . ஆகவே பெரும்பான்மை நேரங் கதைமாந்தர் நடவடிக்கை வைத்து நாம் அவர் வரையறை செய்து கொண்டால் நம்மால் இதன் மையத்திற்குள்ளும் அதைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு நிலைகளுக்குள்ளும் செல்ல முடியும் என நினைக்கிறேன் .
நான்கு முதன்மைக் கதாபாத்திரங் ஆனது இதன் மையக் கதையோட்டம் . இளவரசன் மிஷ்கினின் வருகையுடன் நாவல் துவங்குகிறது . எளிமை , கள்ளமற்ற குணம் கொண்டவன் . மன வளர்ச்சியில் குழந்தையிலேயே நின்று விட்டவன் எனலாம் . தஸ்தா யேவ்ஸ்கி தன் பல்வேறு நாவல்களூடாக முன்வைக்கும் இ லட்சியப் பாத்திரம் . மற்ற நாவல் நாயகனின் முன்னால் அப்பாத்திரம் இருக்கும் . கரமசோவ் சகோதரர் ஃபாதர் ஜோஸிமா போல . குற்றமும் தண்டனையும் நாவலில் சோனியா போல . ஆனால் இந்த நாவலில் அப்பாத்திரத்தையே நாயகனாக வைத்து ஆரம்பிக்கிறார் . தன் மனநிலைக் கோளாறுக்காக சிகிச்சை பெற்று வந்த சுவிட்சர்லாந்தின் சானிட்டோரியத்திலிருந்து கிளம்பி ருஷ்யா வருகிறான் மிஷ்கின் . சூதும் வஞ்சமும் சுய நலமும் இருக்கும் ‘ உண்மை ‘ யான உலகிற்கு . வளர்ந்தவர் உலகிற்கு என தஸ்தாயேவ்ஸ்கி அதைக் கூறுகிறார் . அதன் மூலம் ஒரு வலுவான இக்கட்டிற்குள் அவனை இழுத்துச் செல்கிறார் . ஆசிரியருக்கும் நமக்கும் இருக்கும் அடிப்படைக் கேள்வி ஒன்று அங்கு எழுகிறது . இந்தத் தூயவன் அத்தனை நிகழ்வுகளையும் தாண்டி அப்படியே நீடிப்பானா? கலங்கமற்ற அன்பிற்கு தீமையின் வலுவை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் உள்ளதா? இதுவே இந்த நாவல் எதிர்கொள்ளும் முக்கியக் கேள்வி . இதன் எதிர்திசையும் இக்கேள்விக்குள் இருக் . அன்றாட நிஜ மனிதர்கள் இவனை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள்? இவனின் கலங்கமின்மை அவர் ஏதேனும் வகையில் அசைக்கிறதா அல்லது தொந்தரவு செய்கிறதா? இவ்விரு கேள்வி நாம் நாவலின் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்குள்ளும் செல்லும் போது நம்மால் ஒரு தொடர்ச்சியை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியும் .
மிஷ்கினிற்கு நேர் எதிர் பாத்திர ரோகோஸின் வருகிறான் . இருவரையும் சேர்த்து அறிமுகம் செய்தே நாவல் துவங்குகிறது . ஒருவன் ஒளியென்றால் மற்றொருவன் இருள் . நாவல் முடிவதும் இருவரின் சேர்ந்திருக்கும் தருணத்தில் தான் . இளமையின் துடிப்பும் எதிர்விசையின் வலிமையும் கொண்டவன் ரோகோஸின் . தெருவில் முதல்முறை சந்திக்கும் நஸ்டாஸியாவிற்காக அவளின் அழகில் மயங்கி வீட்டில் திருடி பெரும் பணம் கொடுத்து காதணி ஒன்றை வாங்கித் தருகிறான் . அதை அறிந்த தந்தையிடமிருந்து தப்பி வெளியூர் சென்றுவிட்டவன், தன் தந்தை இறந்தவிட்டதைத் தெரிந்து கொண்டு மீண்டும் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கிற்கு வருகிறான் . நஸ்டாஸியாவை மீண்டும் சந்தித்து அவளை ஆட்கொள்ள! நாவலில் அவனின் தொடர்ச்சியான நடவடிக்கைகள் மூலம் ஒரு சித்திரத்தை உருவாக்கிக் காட்டுகிறார் தஸ்தாயேவ்ஸ்கி . எதிர்மறை குணம் கொண்டிருந்தாலும் ரோகோஸின் நேரடியானவன் . தன் இயல்பை எங்கும் அப்படியே முன்வைப்பவன் . பணம் ஒரு பொருட்டல்ல அவனுக்கு . தான் விரும்பியது கிடைக்க எந்த எல்லைக்கும் செல்பவன் . நஸ்டாஸியாவின் விருந்துக்கு தன் கும்பலுடன் நுழைபவன் அவளை மணக்க எண்ணும் கன்யாவிடம் நூறாயிரம் ரூபிள்கள் தருவதாகக் கூறி ஒரே வீச்சில் அத்தடையை உடைக்கிறான் . அவனுக்குத் தெரியும், ஒரு லௌகீக வக்கீலால் மறுக்க முடியாத தூண்டில் இரை அது . அதை ஒருகணம் கூட யோசிக்காமல் செய்கிறான் . மிக இயல்பாக . அதன் மூலம் அன்றாட மனிதர் மன நிலைகளுக்கு மிக மேலே இருப்பவன் அவன் என நம்மால் உணர முடிகிறது . மிஷ்கின் இருப்பதைப் போல . ஆனால் நேர் எதிர் திசையில் .
இவ்விருவருக்கும் ஊடுபுள்ளியாக இருப்பவள் நஸ்டாஸியா . ரோகோஸினின் பெண் உருவம் எனச் சொல்லலாம் . ஆனால் முற்றிலும் அல்ல . அவள் ஒரு அடி மிஷ்கினை நோக்கி நகர்ந்திருப்பவள் . பெண்ணாக இருப்பதாலேயே மிஷ்கினின் ஈர்ப்பை விலக்கமுடியாதவளாக இருக் . இந்த நாவல் முழுதும் அவளது ஆதாரச் சிக்கலாகச் சித்தரிக்கப்படுவது எங்கு செல்வதென்பது . மிஷ்கினை நோக்கிச் செல்லுந்தோறும் அவளது இடம் கீழிறங்குகிறது என நினைக்கிறாள் . தன்னில் கனிவு சுரப்பதை தன்னுடைய நிலையழிவென்று கருதுகிறாள் . அதற்காக ஒரு அபலை வேடமிட்டு அவனிடமிருந்து விலகுகிறாள் . தன்னால் அவனுக்கு எத்துயரும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதாக அதை மாற்றிக் கொள்கிறாள் . தன்னை மணந்துகொண்டால் அவனுடைய வாழ்வு நரகமாகிவிடுமென்று கூறி கண்ணீர் விடுகிறாள் . அதே சமயம் ரோகோஸினுடனும் அவளால் இருக்க முடிவதில்லை . ஒரே காந்தமுனைப்புலம் கொண்ட இரு உலோகங் இணைத்து வைப்பதைப் போலவே அவர் உறவு இருக் . வெறி கொண்ட இரு மிருகங் ஒரு கூண்டில் அடைத்து வைப்பதைப் போல அவர்களது உறவு இ ரத்தக் களரியாகவே இருக் .
ரோகோஸினிடமிருந்து நஸ்டாஸியா ஒரு அடி விலகியிருப்பவள் என்றால் மிஷ்கினிடமிருந்து ஒரு அடி விலகியிருப்பவள் அக்லாயா . மிஷ்கினைப் போல அவளும் ஒரு குழந்தை மனம் கொண்டவள் தான் . ஆனால் பார்ப்பனவெல்லாம் தனக்கு வேண்டுமென்று அடம்பிடிக்கும் குழந்தை . வஞ்சமற்றவள், ஆனால் பிடிவாதம் கொண்டவள் . குழந்தைக்குரிய பிடிவாதம் . வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் மிஷ்கினைக் கேலி செய்கிறாள் . புஷ்கினின் கவிதைகள் தெரிந்தவள் . இருமுறை மிஷ்கினிடம் தன் காதலை மறைமுகமாகச் சொல்லி அது சாதக விளைவைத் தரவில்லை என்றவுடன் அதை விளையாட்டாக மாற்றிவிடுகிறாள் . நாவலின் இறுதியில் மிஷ்கினுடன் திருமணம் முடிவாகும் சமயத்தில் கடைசி நேரத்தில் மறுத்துவிடுகிறாள் . எது அவளை அப்படிச் செய்ய வைத்தது என்பது ஒரு முக்கிய கேள்வி . அத்திசை நோக்கி வாசகனின் கற்பனையைச் செலுத்த வைக்கும் தருணம் அது . நஸ்டாசியா சந்திக்கும் அதே சிக்கல் . ஆனால் இவள் வேண்டாமென உதறுவது முற்றிலும் அதற்கு எதிரான வேறொரு காரணத்தால் . உலகியல் காரணத்தால் . ஒரு அசடனுடனான திருமணம் தன்னை சமூகத்தில் ஒரு கேலிப் பொருளாக்கிவிடுமென நினைக்கிறாள் . ஆனால் அதுவும் ஒரு பாவனை தான் .
இந்த நான்கு மனிதர்களுடனான பல்வேறு ஊடுபாவுத் தருணங் ஆனது இதன் முக்கிய நாடகத் தருணங்கள் . இரண்டு இடங் இங்கே சொல்லலாம் . முதலாவது இரு ஆண்களுக்கிடையானது . முன்னரே கூறியது போல நாவல் இருவரையும் இணையாக அறிமுகப்படுத்தித் தான் ஆரம்பிக்கிறது . இருவரையும் இணையாக வளர்த்தெடுத்து ஒருகட்டத்தில் இருவரையும் மோத விடுகிறார் தஸ்தாயேவ்ஸ்கி . நாவலின் மகத்தான இடங் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன் . ரோகோஸினின் இல்லத்துக்குச் செல்கிறான் மிஷ்கின் . அவன் எதிர்பார்த்தது போல இடுங்கலான சிறிய அறைகளின் தொகுப்பாக உள்ளது ரோகோஸினின் வீடு . அங்கு இறந்த கிறித்துவின் ஓவியத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சி கொள்கிறான் . அதில் எந்தத் தெய்வீக அம்சமும் இல்லை . சித்ரவதைப் இறந்துபோன ஒரு மனிதனின் வலி மட்டுமே அதில் இருக் . அவ்வதிர்ச்சி அவனை அசைத்து விடுகிறது . அதேபோல் மிஷ்கினின் ஆத்மார்த்த கருணைப் பேச்சு ரோகோஸினை சிறிதளவு நெகிழ்த்துகிறது . அச்சந்திப்பின் முடிவில் இருவரும் தங்களின் சிலுவை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள் . அது ஒருவகையான அங்கீகரித்தல் தான் . மிஷ்கினின் துளி ரோகோஸினுக்குள்ளும் அதேபோல் அவனின் துளி மிஷ்கினுக்குள்ளும் இருப்பதை உணரும் இடம் அது . ஆனால் அது நீடிக்காமல் அடுத்த நிகழ்விலேயே இன்னும் மூர்க்கம் கொண்டு தன் மிருக இயல்பை தக்க வைத்துக்கொள்கிறான் ரோகோஸின் . எந்த நிலையிலும் கதைமாந்தர்கள் தங்கி விடாமல் அவர்களிடையே தொடரும் இந்த ஊசலாட்டமே இந்த நாவல் நமக்குத் தரும் முக்கிய வாழ்க்கைத் தரிசனங் ஒன்று .
இரண்டாவது இடம் இரு பெண்களும் சந்திக்கும் இறுதித் தருணம் . மிஷ்கினை நஸ்டாஸியா வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள் அக்லாயா . அங்கு ரோகோஸினும் இருக் . மிஷ்கினிற்குத் தான் உகந்தவள் இல்லை என்றும் நஸ்டாஸியாவே சரியானவள் என்றும் சொல்ல எண்ணி அங்கு செல்கிறாள் . ஆனால் அங்கு சென்றவுடன் உள்ளிருந்து வேறொன்று எழுந்து வருகிறது . இங்கு குறிப்பிட வேண்டிய அம்சம் ஒன்றுள்ளது . இந்த நாவல் முழுக்கப் பெருந் என்னும் அம்சத்தை நாம் காணமுடியாது . ஒன்றைக் கொடுப்பதற்கு எவராலும் முடிய . அதற்குப் பதிலாக தன்னை எதிர்மறையாக மாற்றிக் கொண்டு அதிலிருந்து துண்டித்துக் கொள்கிறார்கள் . அக்லாயா செய்வதும் அதைத்தான் . நஸ்டாஸியாவைக் கண்டதும் சண்டையிடுகிறாள் . அவளைத் தூற்றுகிறாள் . அதன் மூலம் அவள் உறவை வெட்டிக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள் . விளைவாக மிஷ்கினுக்கும் நஸ்டாஸியாவிற்கு நெருக்கம் அங்கு ஏற்படுகிறது .
இதை தஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் தனித் என்றே கூறலாம் . மனிதர்கள் தங்கள் ஈகோவை விட்டுக் கொடுக்கத் தயாராயில்லை . அதே சமயம் தாங்கள் எண்ணுவதைச் செய்ய இந்த அதீத உணர்ச்சிகரத்தை வழிமுறையாகக் கொண்டுள்ளனர் . கோபமும் பிணக்கும் தான் மனிதர் இயல்பான வெளிப்பாட்டு முறையென அவரின் கதைமாந்தர்கள் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்கள் . அன்பும் பெருந்தன்மையும் கூட அவ்வடிவிலேயே மற்றவர்களுக்குச் சென்று சேர்கிறது .
மற்றுமொரு முக்கிய கேள்வியாக எழுந்து வருவது மிஷ்னின் ஏற்பு சார்ந்தது . இரு பெண்களும் மிஷ்கினை ஏற்றுக் கொள்ள . மிகக் கவன ஆசிரியர் அவ்விடத்தை உருவாக்குகிறார் . இவ்வகையான பெரு நாவல் பண்பென்பது சாத்திய அனைத்து சந்தர்ப்பங்களையும் உருவாக்கி வாழ்க்கையை உசாவுவது . இரு பெண்களுக்கும் வெவ்வேறு தருணங் மிஷ்கினுடன் திருமணம் நிச்சயிக்கப் இறுதிக் கணத்தில் அது நிகழ்வதில்லை . ஏதோவொரு வகையில் இருவருக்குமே அவனை மணம் செய்துகொள்வதில் ஒரு இடரல் இருக் . கற்குவியலில் ஒரு முத்துமணியைக் கண்டுகொள்ளும்போது ஏற்படும் இடரல் என அதைச் சொல்லலாம் . அனைத் அவன் தனியாகத் தெரிகிறான் . ஒருவகையில் இங்குள்ள மண்ணுலக வாழ்க்கையில் அவனிற்கு இடமில்லை . இயேசு மனிதகுமாரனாக மாறும் வரையில் தான் அவருக்கு இங்கு இடம் . அதன் பிறகு அவர் நீங்கியாக வேண்டும் . இறுதியில் மிஷ்கினும் மீண்டும் சானிடோரியத்திற்கே அனுப்பப்படுகிறான் .
இந்த நான்கு முதன்மைக் கதைமாந்தர்களுக்குக் கீழ் இருப்பவர்கள் இரண்டாம் நிலைப் பாத்திரங்கள் . தஸ்தா யேவ்ஸ்கியின் உலகில் வரும் சாதாரணவர்கள் . அவரின் பிற படைப்பு வாசித்தவர்கள் இவர் ஒரு பொதுத் இருப்பதைக் கண்டு கொள்ளலாம் . மூன்று வகையான மனிதர்கள் இவர்கள் . முதல் தரப்பினர் குடிகாரர்கள் . ஏதோவொரு இடத்தில் வாழ்க்கையின் மீது பிடிப்பிழந்து நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருப்பவர்கள் . உதாரண இதில் வரும் ஜெனரல் இவோல்கின் என்கிற கதாபாத்திரத்திற்கும் குற்றமும் தண்டனையும் நாவலில் வரும் மர்மல்தோவிற்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை . வாழ்க்கையில் தோற்றவர்கள் . ஆனால் அதீத குடி மூலம் அதன் மேல் ஒரு போர்வையைப் போட்டு மறைக்க முயல்பவர்கள் . இவோல்கினும் ஒரு தோற்ற இ ராணுவ அதிகாரி . தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் உயர்ந்த நிலைக்குச் செல்ல அவர் மட்டும் அதே நிலையில் தங்கிவிட்டவர் . எல்லாக் கதாபாத்திரங்களைப் போல இவரும் அதிலிருந்து விடுபட ஒரு வழியமைத்துக் கொள்கிறார் . எதேச்சையாக தான் கேட்க அல்லது வாசிக்க நேரும் செய்தித் துணுக்குகளைத் தன் வாழ்க்கையுடன் இணைத்துக் கதைவிடுபவர் . அதன் மூலம் தனக்கே தன் வாழ்க்கையை மாற்றிக் கூறிக் கொண்டு சமாதானமடைபவர் . ஓரிடத்தில் நெப்போலியன் ருஷ்யாவைப் படையெடுத்து வருகையில் சிறுவனான தன்னைக் கண்டு கொண்டு அவரின் வாரிசாகச் சொல்லி பல அரசாங்க மதியூகத் திட்டங்களைத் தன்னிடம் சொல்வதாக ஒரு நீண்ட உணர்ச்சிகர உரையை ஆற்றுகிறார் . உச்சகட்டப் பகடியுடன் கூறப்பட்ட பகுதி அது .
இரண்டாம் வகையினர் நோயாளிகள் . உயிர்க்கொல்லி நோயால் ஆட்கொள்ளப் பட்டவர்கள் . கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவலில் வரும் சிறுவனைப் போல . இப்போலிட் என்னும் விடலைப் பையன் காச நோயால் பாதிக்கப்பட்டவன் . அதை ஒரு உருவக நாவலில் கையாள்கிறார் . நிச்சய மரணம் வெகு அருகில் இருக்கும் கொடுமையை, அது ஏற்படுத்தும் வாதையை, அதன் மூலம் மேலெடுத்துச் செல்கிறார் . மிஷ்கினின் பிறந்த நாள் விருந்தில் ஒரு நீண்ட தன்னுரையை இப்போலிட் ஆற்றுகிறான் . இந்த நாவலின் உச்ச இடங் ஒன்று அது . யதேச்சையாக தவறவிட்டுவிட்ட பர்ஸைத் திருப்பிக் கொடுக்கையில் அம்மனிதனின் வறுமை நிலையை உணர்ந்து உதவுகிறான் இப்போலிட் . அதன் மூலம் கிடைத்த நம்பிக்கையில் தன் உளச்சோர்விலிருந்து சிறிது காலம் மீள்கிறான் . அதைப் போன்று எதிர்காலத் திட்டங்களைத் தன் நண்பனுடன் தீட்டும் போது ஒரு அலையென நிஜம் அவனை வந்து அறைகிறது . எத்திட்டமும் செய்யமுடியாத வாழ்க்கை கொண்டவன் என்பதை உணர்கிறான் . மற்றவர்களைப் போல் எதிர்காலத்தின் மேல் அவனால் நம்பிக்கை வைக்க முடியாது .
மேலும் ரோகோஸின் அறைக்குச் செல்லும் போது மிஷ்கின் கண்ட அதே ஓவியத்தை அவனும் காண்கிறான் . அவன் ஆன்ம பலத்தை முழுதாக அழிக்கிறது அந்த ஓவியம் . அந்த இருள் அவன் கனவில் ஒரு தேள் வடிவ ஜந்துவாக, கடிபட்டுச் சீழ் ஒழுகும் திரவத்தோடு காட்சியளிக்கிறது . அந்தக் கடைசி அடியிலிருந்து அவனால் மீள முடிய . சாகப் போவதாகவும் அதற்கு முன் இதை அனை சொல்ல வேண்டி இவ்வுரையை வாசிப்பதாகவும் கூறுகிறான் . ஆனால், அதை எவரும் நம்ப . அவர் அனுதாபத்தைப் பெறவே அதைக் கூறுவதாக எண்ணுகிறார்கள் . வாசகனை அசௌகரியத்தின், வெறுமையின் எல்லைக்குத் தள்ளும் பகுதி அது. சக மனிதனின் உயிர்வலியைக் கூட உணர முடியாத சூழல் கொண்ட மானுடத் திரள் நாம் என்பதும் மனிதன் எவ்வளவு தனித்து விடப்பட்டவன் என்பது எண்ணங் நம்மால் விலக முடிவதில்லை .
மூன்றாம் வகையினர் புத்திஜீவிகள் . அனைவரிலும் வாசகனால் வெறுக்கப்படுபவர்களாக இவர் இருக் . இவர்அறிவனைத்தும் சுயமைய நோக்காகவும் சந்தேகத்தை உற்பத்தி செய்யும் இயந்திர மாறிப்போகும் அவலத்தையே தஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் நாவல்கள் தொடர்ந்து சித்தரிக்கின்றன . இதில் அதற்கு உதாரண இளவரசன் எஸ், எவ்ஜீன் என்னும் இரு கதாபாத்திரங்களைச் சொல்லலாம் . சுற்றிலும் உணர்வுகள் கொந்தளித்துச் சுழிக்க எவற்றிலும் பட்டுக்கொள்ளாமல் தடித்த தோலுடையவர்களாக இவர்கள் இருக் .
தஸ்தாயேவ்ஸ்கி மட்டுமே படைத்துக் காட்டும் பகுதி ஒன்றுண்டு . உலக இலக்கியத்தில் அவருக்கு நீங்கா இடமொன்று இருக்குமானால் அது இதன் பொருட்டே என்று நான் கூறுவேன் . ஒரு மேம்பட்ட கலாச்சார உலகில் வைத்துப் பார்த்தால் மேற்கூறிய அனைத்துப் பாத்திரங்களும் கீழானவர்கள், பொய்மை நிறைந்தவர்கள், குடிகாரர்கள் , பொறுப்பற்றவர்கள் , தன்னையே ஏமாற்றிக் கொள்பவர்கள் . இவர் எவ்வகையிலும் ஏற்றிக் காட்டாமல் அவர் இயல்பு அப்படியே எடுத்து நம்முன் வைக்கிறார் . அவர் உணர்வுகள் வழியே சென்று நாம் வெளிவருகிறோம் . கூடவே பயணிக்கிறோம் . நாவல் முடிகையில் ஆச்சரிய இவர்கள் அனைவரையும் நம்மில் ஒருவராகவே கண்டுகொள்கிறோம் .
இலக்கியம் செய்யும் மாயங் ஒன்று அது . நம்மில் ஒரு துளி இவோல்கினும் , ஒரு துளி லெப்தேவவும் இருப்பதை உணர்ந்து கொள்கிறோம் . அவர் நமக்கு தூரமொன்றும் அவ்வளவு பெரிதல்ல எனத் தெரிகிறது . அவர் நம்மைக் காண்கிறோம் . அதன் மூலம் மிஷ்கினின் கண்களை ஒருகணமேனும் நாம் பெறுகிறோம் . உணர்வு அலைகளினூடாகச் சென்று நாம் அடையும் இம்மாற்றமே நாம் இந்த நாவல் மூலம் பெறும் மிகப் பெரிய கொடை . நம்மைச் சுற்றியுள்ள இப்போலிட் , எவ்ஜீன் நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது . அது தஸ்தாயேஸ்கி என்னும் மாபெரும் கலைஞன் நமக்கு அளித்திருப்பது .
இந்த நாவலின் வெற்றி குறிப்பிடும் அதே சமயம் இதன் போதாமைகளையும் சொல்ல வேண்டியுள்ளது . முதலாவது, ஏற்கனவே கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் கூறியதைப் போல கதாபாத்திர இயல்பு தர்க்கத் தொடர்ச்சி, அவரின் மற்ற நாவல் அமையப் பெற்றதைப் போல இதில் இயைந்து வரவில்லை . ஒருகட்டத்தில் எந்தக் கதாபாத்திரமும் எந்தத் திசையிலும் பயணிக்கலாம் என்கிற அளவு ஒரு நிலையழிதல் கதைகூறலில் நிகழ்கிறது . இதன் பின்னாலுள்ள நோக்கம் புரிகிறது . கதைச் சூழலை அனைத்துச் சாத்தியங் கொண்டு செல்ல தஸ்தாயேவ்ஸ்கி முனைகிறார் . அதன் மூலம் ஒரு முழுமை விசாரணையை அவ்வாழ்க்கைச் சூழலில் கொண்டு வர நினைக்கிறார் . இருப்பினும் , மற்ற இரு பெருநாவல் அவர் அடைந்த கச்சிதத்தை இதில் அடைய என்பதையும் சேர்த்தே சொல்ல வேண்டியதுள்ளது .
இரண்டாவது, இதில் நீண்ட உரையாடல்களாக வரும் விவாதப் பேசுபொருட்கள் . முக்கிய மூன்று பேசுபொருட்கள் வருகின்றன . மரண தண்டனை பற்றிய மிஷ்கினின் தன்னுரை, ரயில் முதலான தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் வழியாக உருவாகும் ரஷ்யர் வீழ்ச்சியைப் பற்றியும் ஐரோப்பியரை நகல்செய்வதைப் பற்றியும் லெப்தே ஆற்றும் உரை, கத்தோலிக்கத்தைப் பற்றிய விமர்சன மிஷ்கின் கூறுவது . இதில் முதல் பேசுபொருள் மட்டும் இப்போலிட் வழியாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகிறது . மரண தண்டனையும் உயிர்க்கொல்லி நோயும் மனிதனில் நிகழ்த்தும் ஒரே வகையான விளைவுகளைக் குறித்ததாக அது வளர்ந்து செல்கிறது . மற்ற இரண்டும் அந்தந்த தருணங் பேசப் அப்படியே விடப்படுகின்றன . இங்கு மீண்டும் கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவலையே உதாரணத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம் . அதில் பேசப் விவாதப் பொருட்கள் அனைத்தும் அங்கு நடக்கும் வாழ்க்கையினூடாக அடுத்த தளத்திற்குச் செல்லும் . ஸோசிமாவின் வாழ்க்கையும் இவான் கூறும் “ விசாரணையாளன் ” நாடகமும் ஒன்றை யொன்று பொருள் கொள்ளச் செய்பவை . அவ்வாறான வாசிப்புக்கு இடமளிக்காததாகவே இதிலுள்ள பேசுபொருட்கள் உள்ளன .
இறுதியாக, நாவலின் முடிவுப் பகுதியைப் பற்றிக் கூற வேண்டும் . ஜெயமோகன் ஓரிடத்தில் கூறுகிறார்- நாவலின் கட்டமைப்பு வில்லின் வடிவை ஒத்ததாக இருக்கும் என . மெதுவாகத் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட நாவலின் நடுப்பகுதியில் அதன் உச்சத்தை அடைந்து அங்கிருந்து மீண்டும் கீழிறங்கி ஒருவகையான சாந்தத்தில் முடியும் . மிகச் சில நாவல் ஆரம்பித்த இடத்திலிருந்து தொடர்ந்து மேலேறிச் சென்று முடிவில் ஒரு வெடிப்பு நிகழும் . “ காடு ” நாவல் அத்தகைய தன்மை கொண்டது . சிறுகதைக்கு இணையான இறுதி உச்சத்துடன் அந்த நாவல் முடியும் . இந்த நாவலும் அத்தகைய கட்டமைப்பு கொண்டது தான் . மிஷ்கின் என்னும் தூய ஆத்மாவை அனைத்து வகையான சூழலிலும் நிறுத்தி தஸ்தாயேவ்ஸ்கி பரிசீலிக்கிறார் . இறுதிப் பகுதியில் அதை அதன் உச்சகட்ட எல்லைக்கு எடுத்துச் செல்கிறார் .
திருமணத்திற்குச் சற்று முந்தைய கணத்தில் ரோகோஸினுடன் வெளியேறும் நஸ்டாஸியாவைக் காண சிறிது காலம் கழித்துச் செல்கிறான் மிஷ்கின் . சிறிய அலைக்கழிப்பிற்குப் பிறகு ரோகோஸினைச் சந்தித்து அவனுடன் வீட்டிற்கு நுழைகிறான் . சத்தம் போடாமல் இருக்குமாறு ரோகோஸின் சொல்ல மிஷ்கினும் அதை அப்படியே செய்கிறான் . ஒளிந்து விளையாடும் சிறுவர்களைப் போல அவர் நடவடிக்கை விவரிக்கிறார் தஸ்தாயேவ்ஸ்கி. முந்தைய நாளே ரோகோஸினால் குத்தப் படுக்கையில் நஸ்டாஸியா பிணமாகக் கிடக்க, பெரியவர்களுக்குத் தெரியாமல் ஒளித்து வைக்கப்பட்ட பொம்மை போன்ற மனநிலையுடன் அவர் உரையாடல் நிகழ்கிறது . உரையாடல் அவர்கள் மாறி மாறி ‘ சகோதரரே ‘ என அழைத்துக் கொள்கிறார்கள் . அங்கு அவர்களிடையே பேதங்கள் மறைந்துவிடுகின்றன . கடவுளும் சாத்தானும் ஒன்றாகும் தருணம் அது . மெல்ல ரோகோஸின் தன் சித்தமிழந்து உளறவும் சிரிக்கவும் செய்கிறான் . அன்றைய இரவு முழுவதும் அவளின் சடலத்துடன் அவர்கள் இருவரும் தனித்து இருக் . தங்களை ஆழமாக அவர்கள் உணர்ந்து கொள்ளும் இடமது . ரோகோஸின் அழும் சமயமெல்லாம் அவன் கன்னத்தைத் தன் கன்னத்தோடு சேர்த்து வைத்துக்கொள்கிறான் மிஷ்கின் . கண்ணீர் இருவர் கன்னத் வழிந்து செல்கிறது . யாருடைய கண்ணீர் அது எனத் தெரியாத மர்மத்துடன் அது நிலத்தை அடைகிறது . அவன் உளறும் நேரமெல்லாம் அவனது தலையைக் கோதி விடுகிறான் மிஷ்கின் .
அங்கு அவர்கள் தங்களுக்குள் உணர்ந்து கொள்வது என்ன என்பது முழுக்க வாசகனின் கற்பனைக்கே விடப்பட்டுள்ளது . அவர் செயல்கள் வழியாக நமக்கு உணர்த்தப்படுவது அவர்கள் ஒன்றின் இரு நிலைகள் என . அவர் ஒரு சிட்டிகையளவு தான் அதில் வரும் மற்ற அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் அவர் குணங்களும் என்பதை நாம் உணர்கிறோம் . நீர்மையாக்கப்பட்ட மிஷ்கினும் ரோகோஸினு இவ்வுலகில் மனிதர்களாகிய நம் இயல்பு உள்ளது . மாறி மாறி வெளிப் இருவரின் கலவை இங்கு மனித குணமென்பது . இருவரின் சிலுவைக்குறிகளையும் நம் கழுத்தில் அணிந்துள்ளோம் . தருணத்திற்கேற்ப அதிலொன்று அசையும் ஒலியை நாம் கேட்கிறோம் . இரு சிலுவை ஓயாத செயல்பாடென நம் உலகம் இயங்குகிறது . நம்மில் ரோகோஸின் வெளிப் தருணமெல்லாம் மிஷ்கினின் கைகள் நீண்டு நம் தலையைக் கோதுமென்றால் மிக அரிதான ஒன்றை இந்த நாவலில் இருந்து நாம் பெற்றுக் கொள்கிறோம் .
