Category: எழுத்து

முதல் பகுதி இரண்டாம் பகுதி மூன்றாம் பகுதி நான்காம் பகுதி ஐந்தாம் பகுதி 51. உள்ளே / பகல்: மருத்துவரின் இல்லம். மருத்துவர் தன் இருக்கையில் அமர்ந்திருக்க, அவருக்கு எதிரே பார்வையாளரது இருக்கையில் செவிலி அமர்ந்திருக்கிறாள். அவருக்குக் கர மைதுனம் செய்ய முயல்கிறாள். இப்போதும் இருவரும் முழு உடையணிந்த நிலையில் இருக்கின்றனர். தன் உடைக்கு மேல் வெண்ணிறப் புறச்சட்டையையும் மருத்துவர் அணிந்திருக்கிறார். அவள் செய்யும் வேலையைச் சற்று நேரம் உற்று கவனித்த பிறகு வெடுக்கென்று சொல்கிறார். மருத்துவர் […]

சில்வியா பிளாத்தின் “சோதனைக் குடுவை” 1950களில் அமெரிக்கச் சமூகத்தில் ஏற்பட்ட பெருமாற்றத்தின் அவல சாட்சியமாக இரண்டு பேர் அகால மரணமடைந்தனர். ஒருவர், ஹாலிவுட் நடிகை மர்லின் மன்ரோ. மற்றொருவர், எழுத்தாளர் சில்வியா பிளாத். இருவருமே மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டனர் என்பதும் இவ்விருவரது கணவர்களும் எழுத்தாளர்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமைகள். சில்வியாவின் ஆடைத் தேர்வுகளிலும் அவர் விரும்பிப் பூசிக்கொள்ளும் அடர்த்தியான உதட்டுச் சாயத்திலும் அவரது பொன்னிறச் சிகையிலும் மன்ரோவின் தாக்கத்தை அறிய முடிகிறது. மர்லின் மன்ரோ […]

”இந்த ஊரிலேயே பேரழகி என ஒருத்தியைக் காட்டுகிறேன். எப்பாடுபட்டாவது அவளை எனக்கு இரையாக்கிவிடு” என ரெகார்டோவிடம் சொன்னபோது, உடனடியாக அவன் “மானு மோராஸ்” என்றான். அதுவொரு கெட்ட வார்த்தை என்பது எனக்கு உடனடியாகவே புரிந்தது. “இதுதான் எனக்கு வேலையா?” என அவன் அடுத்த வாக்கியத்தைச் சொன்ன பிறகே அவ்வார்த்தையின் மிகக் கெட்ட அர்த்தத்தை விளங்கினேன். ரெகார்டோ இப்படித்தான் எப்போது பார்த்தாலும் இந்த வார்த்தையை அடிக்கடி எச்சிலைப் போலத் துப்பிக்கொண்டே இருப்பான். இந்தியாவில் அம்மாவைக் குறிக்கும் வசைச்சொல் போல […]

ஒருவேளை பைத்தியமோ என்று யோசித்தேன். ஆனால் ஆளைப் பார்த்தால் அப்படியெல்லாம் தோன்றவில்லை. ஒரு பைத்தியம் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என வரையறை இருக்கிறதா என்றுகூட யோசித்தேன். இன்று பைத்தியம் எனச் சொல்வது சரியில்லை என்று என் தோழி ஒருத்தி சொல்கிறாள். அப்படிச் சொல்லும் லைசன்ஸ் மனநல மருத்துவர்களிடம் மாத்திரமே உள்ளது. அவர்களும் வேறு ஏதேதோ வாயில் நுழையாத வார்த்தைகளால் அதைச் சொல்லுகிறார்களே தவிர நேரடியாகப் பைத்தியம் என்று சொல்லுவதில்லை. முன்பு இப்படி இல்லை. பைத்தியம் என்கிற சொல் […]

மீண்டும் ஒரு முறை புனேவுக்குச் செல்ல வேண்டியாகிவிட்டது. இந்த வருடத்தில் இது நான்காவது முறை. இந்த முறை இந்தப் பயணத்தை எப்படியாவது தவிர்த்துவிடப் பார்த்தும் இயலவில்லை. வண்டியில் ஏறிய நிமிடத்திலிருந்து இதற்கு முந்தைய பயணம் எனக்குத் தந்த அனுபவத்தின் பாரம் என்னை அமைதியிழக்கச் செய்தபடியே இருந்தது. உள்ளே செல்லாமல் வாசலில் நின்றபடியே பகலைக் கழித்துவிட முடியும். ஆனால் இன்றைய இரவு என்னை என்ன செய்யப் போகிறதோ என்கிற பயம் இப்போதே எனக்குள் நிறைந்திருந்தது. தர்மாவரத்திலேயே ஏதாவது ஒரு […]

பூட்லேரைப் பொறுத்தமட்டில் அவருடன் தொடர்பிலிருந்த பெண்களுடனேயே ஒருவர் ஆரம்பிக்கலாம். லே ஃப்லேர் டு மால் (Les Fleurs du Mal, The Flowers of Evil) தொகுதியின் முதல் கவிதை ஒரு தாயின் குரலில் தொடங்குகிறது, அனைத்துப் பெண்களின் விதிகளிலிருந்தும் தனக்காக இந்தப் பிரத்யேக விதியைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்காக, முஷ்டியை மடக்கியபடி கடவுளிடம், கோபத்துடன் மன்றாடுவதைப் போல் அது தொடங்குகிறது: “Since I was chosen of all my sex bring this scandal to my bed and board […]

‘அவன் என்னை அடிக்க வரான் சார்’. இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்காத மாணவர்களே இருந்திருக்க முடியாது. வகுப்பறைகளில், காலை வழிபாட்டில், மைதானங்களில், ஆண்டு விழாக்களில், ஏன் கல்விச் சுற்றுலாக்களில்கூட இப்படியொரு சொற்றொடரைக் கேட்டுக் கேட்டு ஆசிரியர்களுக்குக் காதே புளித்திருக்கும். உப்புப் பெறாத பிரச்சினைக்கு உச்ச நீதிமன்ற வக்கீல்கள் மாதிரி இரண்டு பேரும் மாற்றி மாற்றிப் பேச, கடைசியில் வாத்தியாரின் அடியோடு பஞ்சாயத்து கலையும். ஆனால், முதன்முறையாக ஆசிரியர்கள் மாணவர்களைக் கண்டு பயந்து விடுமுறை போட்டுவிட்டு கல்வி அதிகாரியின் அறை […]

1 வாசலில் ஓலைப்பாய் விரித்துப் படுத்துக்கிடந்த மருதையன் ஆசாரிக்கு மேளச்சத்தம் நன்றாகக் கேட்டது. அச்சத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலுத்துக்கொண்டே வந்தது. “ஏய் செயந்தி! சாமி செக்கடி திரும்பிடிச்சி. சீக்கிரமா வெத்தல பாக்கு தட்ட எடுத்துவையீ, டேய் அன்பழகா! எந்திரிடா கவுட்டிலே கைய வுட்டுக்கிட்டு தூங்கறான்” என்று காலால் அவன் உள்ளங்காலைத் தட்டினார். அவிழ்ந்துகிடந்த கைலியை ஒருகையால் பிடித்துக்கொண்டு அன்பழகன் எழுந்தமர்ந்தான். ஜெயந்தி ஒரு தட்டில் வெற்றிலை, பாக்கு, இரண்டு வாழைப்பழங்கள், சிறிய சூட வில்லை எல்லாவற்றையும் வைத்து […]

என் வேலையிட வளாகத்தில் நான் சக்கர நாற்காலியில் புழங்குவேன். ஒருநாள் உணவகம் ஒன்றில் காப்பி வாங்கிவிட்டுத் திரும்புகிறேன். ஜனநெருக்கடி அதிகமான இடமது. நின்றாலோ திரும்பினாலோ நீங்கள் யார் மீதாவது கவிழ நேரிடும். கையை உயர்த்தினாலோ நீட்டினாலோ யாரையாவது “இடிக்கவோ” “குத்தவோ” நேரும். தலையைத் திருப்பினால், உங்கள் உயரத்தைப் பொறுத்து, யாரோ ஒருவரது கன்னத்தை உரசவோ அல்லது உங்கள் நாசியால் அவரது வியர்வை கசகசக்கும் கழுத்தை நிரடவோ மூக்கால் ஒரு குறுகுறு தாடியை உரசவோ நேரும். நான் சக்கர […]

குன்றின் உச்சியில் இருந்தது அந்த மரத்தாலான வீடு. வீட்டில் இருந்த ஐவரும் ஜன்னலருகே நின்றிருந்தனர். குதிரையில் சவாரி செய்தபடி குன்றின்மேல் ஏறி வந்த புதியவர்களைக் கண்ணெடுக்காமல் பார்த்தனர். அவர்கள் ஒருவழியாகச் சேறும் சகதியுமாக இருந்த சரிவான பாதையில் ஏறி வாயில் கதவருகே வந்துசேர்ந்தனர். குதிரையை வழிநடத்தியவன்தான் முதலில் வந்தான். முகத்தை மறைக்கும் பெரிய அகன்ற தொப்பியும் இற்றுப்போன சாம்பல் நிற மேலங்கியும் அணிந்திருந்ததால் அவன் உடல் எந்த வடிவமுமின்றி இருப்பதைப் போலத் தோற்றமளித்தது. இடது கையை அங்கிக்கு […]

விடிந்தால் கல்யாணம். “விரைவாக ஓட்டு!“ என்கிறார் முதலாளி. குன்றுகள் இருக்கிற பகுதி. வளைவுகள் திரிவுகள் அதிகம். செப்பனிடப்படாத பாதை. நான் இடைவிடாமல் அல்லாடி முன்னேறிச் செல்வதை அவர் பார்த்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறார்? ஆனால் நாளை கல்யாணத்துக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து முடித்தாக வேண்டும். எனது பணிகளை மனதில் தொகுக்கும்போது எனக்கே மலைப்பு உண்டாகிறது என்றால், நாளை விஜயலட்சுமி கழுத்தில் தாலி கட்டப்போகிற அவருக்கு எவ்வளவு கெடுபிடிகள் அழுத்தும்? முக்கியமான பணிகளில் ஒன்றாக இருந்த காரியத்துக்கு இப்போது சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். அது […]

கலைஞர்கள் அடிப்படையில் கதை சொல்பவர்கள். அசையாத படிமத்தை மட்டும் உருவாக்கும் ஓவியக் கலைஞர்கள்கூட கதையின் விதையைச் சொல்பவர்கள் எனலாம். அதற்கு மனத்தைக் கருவியாகப் பயன்படுத்தி இளக்கி, அசைவுகள் தந்து, உறைவை உருக்கி, நீட்டி ஒரு கதையைப் பரிசாகப் பெற்றுக்கொள்ள கற்பனை வளமிக்க இரசிகர்களால் இயலும். கவிஞர்கள் பன் திசையில் பெருகச் சாத்தியமுள்ள கதைகளின் உக்கிரமான மையத் தருணத்தை மட்டும் சொல்பவர்கள். சொற்களின் கறார்தன்மையால் தேர்ந்த சொற்களுக்கு மட்டுமே இடமளிக்கும் வடிவம் அது. இறகினால் வருடிக்கொண்டே வந்து கடைசி […]